Сураи Ар-Рахман — Оят 66

1. Маънои калимаҳо:

• نَضَّاخَتَانِ: ду чашмаи пурҷӯш, ки обашон бо шиддат меҷӯшад ва ҳеҷ гоҳ намеистад.

1. Тафсири оят:

Дар ду биҳиште, ки дар ояти пеш аз ин зикр шудааст, ду чашмаи об ҷорӣ мешавад, ки обашон бо шиддат аз замин меҷӯшад ва фонтанавор боло меояд. Ин об ҳеҷ гоҳ намеистад ва пайваста ҷорӣ аст. Ин неъмати бузургест, ки Худованд барои бандагони некӯкораш омода кардааст.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки биҳишт ҷои неъматҳои бепоён аст ва Худованд барои бандагони солеҳ неъматҳои зиёде омода кардааст.
• Об дар биҳишт на танҳо ҷорӣ, балки пурҷӯшу фонтанавор аст, ки ин лаззати хосса дорад.
• Ин неъматҳо моро водор мекунанд, ки ба Худованд шукр гӯем ва барои расидан ба биҳишт амалҳои нек кунем.
• Худованд дар ин сура борҳо мепурсад: «Пас кадоме аз неъматҳои Парвардигоратонро инкор мекунед?» — ин моро ба андеша водор мекунад, ки неъматҳои Ӯро эътироф кунем ва сипосгузор бошем.