Сураи Аль-Вакиа — Оят 10

1. Маънои калимаҳо:

— «السَّابِقُونَ»: пешравандагон, яъне онҳое ки дар некӣ ва имон аз дигарон пеш гузаштанд.

— Калимаи «السَّابِقُونَ» ду маротиба такрор шудааст: бори аввал ба маънои пешравандагон дар дунё, бори дуюм ба маънои пешравандагон дар охират.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят мефармояд, ки онҳое ки дар дунё ба сӯи некӣ ва амалҳои солеҳ пешқадам буданд ва дар имон ва тоъат аз дигарон пеш гузаштанд, ҳамонҳо дар охират низ ба сӯи ҷаннат ва дараҷаҳои олӣ пешқадам хоҳанд буд. Ин пешравандагон дар ҳақиқат наздикони Худованд ҳастанд, ки Парвардигорашон онҳоро ба боғҳои пурнеъмати биҳишт дохил мекунад. Онҳо аз ҳама пештар ба имон оварданд ва аз ҳама пештар ба ҷаннат ворид мешаванд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар корҳои нек ва ибодат пешқадам бошем, то дар охират низ аз пешравандагон бошем.

— Нишон медиҳад, ки ҷазои некӣ аз ҷинси худи некӣ аст: ҳар кӣ дар дунё пешраванда бошад, дар охират ҳам пешраванда хоҳад буд.

— Ин оят ба мо умед мебахшад, ки роҳи наздикӣ ба Худованд ва баҳои баланд дар биҳишт барои касонест, ки дар имон ва амали солеҳ сабқат мекунанд.

— Ҳавасмандии ворид шудан ба ҷаннат ва расидан ба дараҷаҳои олиро дар дили инсон зиёд мекунад ва ӯро ба сӯи ибодат ва некӣ ҳидоят менамояд.