Аль-Вакиа сүрәсе — Аять 19

Кыйммәтле сүзләр:

• «لَا يُصَدَّعُونَ» — баш авыртуы, башларны яручы авырту аларга ирешмәс.
• «وَلَا يُنزِفُونَ» — акылларын югалтмаслар, исерек булмаслар.

Аять тәфсире:

Бу аятьтә Аллаһы Тәгалә җәннәт шәрабының дөнья шәрабыннан ныкъ аерылуын белдерә. Дөньяда эчелгән шәраб кешенең башын авыртырга, акылын алырга сәбәп була. Әмма җәннәт шәрабы — пакь, ләззәтле эчемлек, ул һичкемгә зарар китерми. Аны эчүчеләрнең башлары авыртмый, акыллары югалмый, алар исерек булмыйлар. Бу — Аллаһы Тәгаләнең үз колларына бүләк иткән олугъ нигъмәте. Җәннәттәге һәр нәрсә кешегә шатлык һәм рәхәтлек китерү өчен яратылган, анда дөньядагы кебек авырту, зарар яки начар тәэсир юк.

Гыйбрәтләр:

• Аллаһы Тәгалә үз колларына биргән нигъмәтләрне һәрьяклап камилләштергән — аларда һичкем зарар, авырту яки начарлык тапмас.
• Җәннәт нигъмәтләре дөньядагылардан бик ныкъ аерыла: дөньядагы рәхәтлекләр еш кына авырту һәм кайгы белән катыш булса, җәннәттәгеләр чиста һәм камил.
• Мөэмин кеше өчен бу аять — зур өмет чыганагы: ул белә ки, ахирәттә аны саф, зарарсыз рәхәтләр көтә, шуңа күрә дөньядагы вакытлыча ләззәтләр өчен мәңгелек рәхәтне калдырырга ярамый.