Сураи Аль-Вакиа — Оят 73

1. Маънои калимаҳо:

— «تَذْكِرَةً»: воситаи ёдоварӣ ва панд гирифтан.

— «مَتَاعًا»: фоида ва манфиат.

— «لِّلْمُقْوِينَ»: барои мусофирон, яъне касоне ки ба замини холиву биёбон фуромада, дар он ҷо иқомат мекунанд.

1. Тафсири оят:

Мо оташеро, ки шумо меафрӯзед, ба воситаи ёдоварӣ аз оташи дӯзах қарор додем, то ин ки ин оташи дунёӣ шуморо ба ёди азоби охират водор созад ва аз гуноҳ боздорад. Ҳамчунин онро барои мусофироне, ки дар биёбону заминҳои холӣ фуромада, ба он ниёз пайдо мекунанд, воситаи фоида ва осонӣ гардонидем, то аз он барои пухтани таом, гарм шудан ва равшанӣ гирифтан баҳра баранд.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят бандаро ба андеша водор мекунад, ки неъматҳои оддии ҳаррӯза, монанди оташ, нишонаҳои қудрати Худованд ва ёдовар аз охират мебошанд.

— Худованд дар ҳаёти инсон ҳам панд ва ҳам манфиатро ҷамъ кардааст, ки ин нишони раҳмат ва ҳикмати Ӯст.

— Ёдоварии оташи дӯзах мусулмонро ба тақво, тавба ва амалҳои нек тарғиб мекунад.

— Дини Ислом дини манфиат ва осонӣ аст, зеро Худованд неъматҳоро барои истифодаи дурусти бандагон муҳайё сохтааст.

— Ин оят қалбро ба шукргузорӣ ба Худованд ва муҳаббат ба неъматҳои Ӯ наздик месозад ва инсонро ба роҳи рост ҳидоят мекунад.