Сураи Аль-Вакиа — Оят 72

1. Маънои калимаҳо:

• أَأَنتُمْ: Оё шумо?
• أَنشَأْتُمْ: Офаридед, ба вуҷуд овардед?
• شَجَرَتَهَا: Дарахти он (яъне дарахте, ки оташ аз он гирифта мешавад).
• أَمْ: Ё.
• نَحْنُ: Мо.
• الْمُنشِئُونَ: Офарандагон, ба вуҷуд орандагон.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ба бандагони худ муроҷиат карда, мепурсад: Оё шумо дарахти он оташеро, ки фурӯзон мекунед, худатон офаридаед? Ё Мо офарандаи он ҳастем? Яъне, оё шумо дарахти чӯберо, ки аз он оташ гирифта мешавад, ба вуҷуд овардаед, ё Мо онро ба вуҷуд овардаем? Ин оят ба инсон ёдоварӣ мекунад, ки ҳар чизе, ки дар ҷаҳон вуҷуд дорад, аз ҷумла дарахте, ки оташ аз он ҳосил мешавад, офаридаи Худованд аст, на кори инсон. Инсон танҳо воситаест, ки аз он чизҳо истифода мекунад, аммо офаридани онҳо кори Худост. Худованд бо ин суол инсонро ба андеша водор мекунад, ки қудрати офаридани худро дарк кунад ва ба неъматҳои Худо шукр гӯяд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳама чизҳо, аз ҷумла дарахте, ки оташ аз он гирифта мешавад, офаридаи Худованд аст ва инсон наметавонад онро ба вуҷуд орад.
• Ин оят моро ба шукргузорӣ ба Худованд барои неъматҳои Ӯ, аз ҷумла неъмати оташ, ки барои гармӣ, пухтан ва равшанӣ истифода мешавад, ташвиқ мекунад.
• Ин оят ба мо ёдоварӣ мекунад, ки ҳама чиз дар дасти Худованд аст ва Ӯ тавоност ба ҳама чизро офариданаш.
• Ин оят моро ба тафаккур дар бораи қудрати Худованд ва заъфи инсон водор мекунад, то ки ба Худо имон оварем ва ба Ӯ таваккал кунем.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳар неъмате, ки дорем, аз ҷониби Худованд аст ва бояд ба Ӯ шукр гӯем ва аз Ӯ ташаккур кунем.