Surat Al-Hadid — Ayat 1

1. Tetembungan kang perlu dijlentrehake:

• سَبَّحَ (sabbaha): nyucekake lan ngluhurake Allah saka samubarang kang ora pantes kanggo Panjenengane.
• الْعَزِيزُ (al-'Aziz): Kang Maha Kuwasa, ora ana siji-sijia kang bisa ngalahake Panjenengane.
• الْحَكِيمُ (al-Hakim): Kang Maha Wicaksana, kabeh tumindak lan titah-titahane tansah kebak kawicaksanan.

1. Tafsir ayat:

Kabeh makhluk kang ana ing langit lan bumi, saka maneka warna jinise, padha nyucekake lan ngluhurake Allah. Padha ngakoni yen Allah iku suci saka samubarang kekurangan lan ora pantes kanggo Panjenengane. Tembung "sabbaha" ing kene nuduhake yen kabeh makhluk iku tansah ngucapake tasbih marang Allah, ora mung ing wektu tartamtu, nanging terus-terusan wiwit biyen nganti tekan ing tembe. Iki nuduhake kekuwasane Allah kang nggawe kabeh makhluk bisa ngelakoni tasbih, sanajan carane ora padha karo manungsa. Allah iku Maha Kuwasa, ora ana siji-sijia kang bisa ngalahake Panjenengane, lan Maha Wicaksana ing kabeh tumindake, kalebu nalika nitahake lan ngatur alam iki. Kabeh kang ditindakake dening Allah mesthi ngemot hikmah lan kebaikan, sanajan kadhang kala ora bisa dimangerteni dening akal manungsa.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki ngelingake marang kita yen kabeh makhluk ing jagad iki, saka gunung, wit-witan, kewan, nganti lintang-lintang, kabeh padha ngeluhurake Allah. Iki nuduhake yen alam iki kebak tanda-tanda kebesaran Allah.
• Kanthi ngerti yen kabeh makhluk padha tasbih marang Allah, kita diajak supaya ora lali ngucapake tasbih lan syukur marang Panjenengane ing saben wektu.
• Sifat "Al-Aziz" lan "Al-Hakim" nuwuhake rasa tentrem ing ati, amarga kita ngerti yen Allah iku Maha Kuwasa lan Maha Wicaksana, mula kabeh perkara ana ing astane Panjenengane.
• Ayat iki uga ngajak kita nggatekake alam saubenging kita minangka sarana kanggo nambah iman lan katresnan marang Allah, amarga kabeh makhluk iku padha ngeluhurake Panjenengane.
• Kanthi mangerteni hikmahe Allah, kita bisa luwih sabar lan tawakal nalika ngadhepi pacoban, amarga kita yakin yen kabeh iku mesthi ana kebaikane.