Сураи Аль-Хадид — Оят 1

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «سَبَّحَ»: пок ва муқаддас донистан, аз ҳар айбу нуқсон ва камбуди пок гардондан.
• «لِلَّهِ»: барои Аллоҳ, яъне ин поксозӣ танҳо ба Аллоҳ рост меояд.
• «مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ»: ҳар он чи дар осмонҳо ва замин аст, яъне тамоми махлуқот.
• «الْعَزِيزُ»: Ғолиб ва тавонманде, ки ҳеҷ кас бар Ӯ ғолиб намешавад.
• «الْحَكِيمُ»: Доно ва ҳикматманд дар офариниш ва тадбири корҳо.

1. Тафсири оят:

Ҳамаи махлуқоте, ки дар осмонҳо ва замин ҳастанд, Аллоҳро аз ҳар айбу нуқсон пок медоранд ва бузург медоранд. Ин поксозӣ ва тасбеҳи махлуқот ба вақти муайяне махсус нест, балки онҳо ҳамеша — дар гузашта ва дар оянда — Аллоҳро пок медонистаанд ва пок хоҳанд донист. Ин тасбеҳ нишонаи он аст, ки тамоми офаридаҳо ба бузургии Парвардигор гувоҳӣ медиҳанд ва ба Ӯ итоат мекунанд. Аллоҳ Таоло Ғолибест, ки ҳеҷ чиз ва ҳеҷ кас бар Ӯ ғолиб шуда наметавонад, ва Ӯ дар офариниш, тақдир ва тадбири умур Ҳаким ва доност; ҳар коре, ки мекунад, аз рӯи ҳикмат ва манфиат аст.

1. Фоидаҳо аз ин оят:

• Ин оят моро водор мекунад, ки Аллоҳро ҳамеша аз ҳар айбу нуқсон пок донем ва забонҳои худро ба тасбеҳу зикри Ӯ одат диҳем.
• Тамоми махлуқот — осмонҳо, замин ва он чи дар онҳост — ба бузургии Аллоҳ гувоҳӣ медиҳанд; ин боиси он мешавад, ки инсон низ бо тамоми мавҷудот ҳамовоз шуда, Парвардигори худро ситоиш кунад.
• Доniстани он ки Аллоҳ Ғолибу Ҳаким аст, ба дили банда оромиш ва боварӣ мебахшад: ҳеҷ чиз аз қудрати Ӯ берун нест ва ҳамаи корҳои Ӯ аз рӯи ҳикмат аст.
• Ин оят моро ба муҳаббат ба Ислом ва Қуръон ҳидоят мекунад, зеро Қуръон тамоми офаринишро ба зикри Аллоҳ ва тасбеҳи Ӯ даъват менамояд ва ин роҳи наздикӣ ба Парвардигор аст.