Аль-Муджадиля сүрәсе — Аять 17

Сүзләрнең мәгънәләре:

• لَنْ تُغْنِيَ — бернәрсәдән дә коткара алмас, файда бирмәс.
• مِنَ اللَّهِ — Аллаһ ґәзабыннан.
• أَصْحَابُ النَّارِ — ут ияләре, ягъни утка керүчеләр.
• خَالِدُونَ — мәңге калучылар.

Аять тәфсире:

Бу аятьтә Аллаһы Тәгалә монафикъларның (ике йөзлөләрнең) хәленә хөкем чыгара: аларның байлыклары һәм балалары аларны Аллаһ ґәзабыннан бернәрсә белән дә коткара алмас. Аларның дөньяви байлыклары, балалары, абруйлары — боларның барысы да аларга ул көнне һичнинди файда бирмәс. Моннан аңлашыла ки, монафикълар үзләренең малы һәм балалары белән горурланып, аларны үзләренә терәк итеп саныйлар, ләкин Аллаһ хозурында бу нәрсәләрнең берсе дә аларны ґәзабтан коткара алмас. Алар — ут әһелләре, утка кереп, анда мәңге калырлар, аларга ґәзаб беркайчан да туктамас. Бу хөкем гомуми: кем дә кем Аллаһ дине юлыннан башкаларны читләштерсә, үз сүзе яки гамәле белән дингә каршы чыкса, аның малы да, балалары да аңа файда бирмәс.

Аятьтән алынган гыйбрәтләр:

• Мал һәм балалар — Аллаһ ґәзабыннан коткара торган нәрсә түгел; алар фәкать дөньяда сынау чарасы булып торалар.
• Кеше үзенең малына, балаларына ышанып, Аллаһтан башкага таянмасын — чын терәк фәкать Аллаһ үзе.
• Монафикълык — бик хәтәр сыйфат, ул кешене мәңгелек ґәзабка илтә; шуңа күрә һәр мөселман үз йөрәген ихласлыкка тикшереп торырга тиеш.
• Дөньядагы байлык һәм нәсел дәвамлылыгы — Аллаһ рәхмәтенә ирешү өчен сәбәп түгел, ә гамәлләрнең ихласлыгы һәм Аллаһ юлындагы тырышлык кына котылуга илтә.
• Бу аять мөэминнәргә үгет-нәсыйхәт бирә: алар дөньяви нәрсәләргә алданып калмасыннар, бәлки мәңгелек тормышка әзерләнсеннәр.