Сураи Аль-Хашр — Оят 18

1. Шарҳи калимаҳои оят:

— «اتَّقُوا»: битарсед, худро нигаҳ доред аз азоби Худо бо иҷрои амрҳо ва тарки манъҳо.

— «وَلْتَنظُرْ»: биандешад, бинагард, тааммул кунад.

— «نَفْسٌ»: ҳар як шахс, ҳар як инсон.

— «مَا قَدَّمَتْ»: он чизе ки пешопеш фиристодааст аз амалҳо.

— «لِغَدٍ»: барои фардо, яъне рӯзи қиёмат.

— «خَبِيرٌ»: огоҳ, бохабар, аз ҳама чиз огоҳ аст.

1. Тафсири оят:

Эй касоне ки ба Худо ва паёмбараш имон овардаед ва ба шариати Ӯ амал кардаед, аз Худо битарсед ва аз азоби Ӯ худро нигаҳ доред, бо иҷрои он чи фармудааст ва парҳез аз он чи манъ кардааст. Ва ҳар як шахс бояд андеша кунад ва бинагардад, ки барои рӯзи қиёмат чӣ амале пешопеш фиристодааст — аз амалҳои нек ё бад. Боз аз Худо битарсед дар ҳамаи корҳое ки мекунед ва тарк мекунед. Ҳамоно Худо ба он чи шумо мекунед, огоҳ аст; ҳеҷ чиз аз амалҳои шумо аз Ӯ пинҳон намемонад ва Ӯ шуморо ба мувофиқи он ҷазо хоҳад дод. Такрори «аз Худо битарсед» барои таъкид аст, то ин ки инсон ҳамеша дар ҳолати парҳезгорӣ бошад ва ҳисобу китоби амалҳои худро фаромӯш накунад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ин оят мӯъминонро ба парҳезгорӣ ва тақво даъват мекунад, ки сабаби саодати дунё ва охират аст.

— Инсон бояд ҳамеша амалҳои худро ба ёд орад ва андеша кунад, ки барои рӯзи қиёмат чӣ пешопеш фиристодааст; ин ӯро ба амалҳои некӯ ташвиқ мекунад ва аз гуноҳ бозмедорад.

— Огоҳии Худо аз ҳамаи амалҳои бандагон боиси он мешавад, ки инсон бо ихлос ва ростӣ амал кунад ва аз риё ва дурӯғӣ парҳез намояд.

— Такрори амри тақво дар оят нишон медиҳад, ки парҳезгорӣ асоси ҳаёти мӯъмин аст ва бояд ҳамеша такрор ва таъкид шавад.

— Ин оят ба инсон умед мебахшад, ки агар ба Худо тавба кунад ва амалҳои нек анҷом диҳад, метавонад ба раҳмати Ӯ умедвор бошад, зеро Худо огоҳ ва одил аст.