سوره حشر — آیه 19

معانی کلمات:

• نَسُوا اللهَ: حق خدا را فراموش کردند و از اطاعت او غافل شدند.
• فَأَنسَاهُمْ أَنفُسَهُمْ: خداوند آنها را نسبت به خودشان فراموش کرد؛ یعنی توفیق انجام کارهای خیر و توجه به سعادت خویش را از آنان گرفت.
• الْفَاسِقُونَ: خارج شوندگان از طاعت خدا و گناهکاران.

تفسیر آیه:

ای مؤمنان! مانند کسانی نباشید که حق خدا را فراموش کردند و از فرمان او سرپیچی نمودند و به آنچه خداوند حرام کرده بود، دست یازیدند. نتیجه این شد که خداوند نیز آنها را به حال خود رها کرد و توفیق انجام کارهای نیک و توجه به سعادت و نجات خویش را از آنان گرفت؛ به گونهای که نه برای آخرت خود توشهای برداشتند و نه از عذاب الهی بیمناک شدند. اینان همان فاسقان واقعی هستند که از دایره اطاعت خداوند خارج شده و راه گناه و نافرمانی را در پیش گرفتهاند.

فواید و پیامهای آیه:

• فراموش کردن خداوند، بزرگترین زیان را به خود انسان میزند؛ زیرا موجب میشود انسان از خودش نیز غافل شود و مصالح و منافع حقیقی خویش را نبیند.
• یاد خداوند و اطاعت از او، کلید شناخت خود و توجه به سعادت دنیا و آخرت است؛ هر کس خدا را بشناسد و به یاد او باشد، خود را نیز میشناسد و به اصلاح خویش میپردازد.
• این آیه هشداری است برای همه مؤمنان که مبادا با غفلت از دستورات الهی، به سرنوشت فاسقان دچار شوند و از رحمت خداوند محروم گردند.
• شناخت نفس و توجه به نیازهای روحی و معنوی، از نشانههای ایمان و تقواست و انسان را به سوی خداوند و رستگاری رهنمون میشود.