Сураи Аль-Анам — Оят 123

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «Акобир» — ҷамъи «акбар», яъне бузургон, сарварон, пешвоёни калон.
• «Макр» — ҳила, фиреб, найранг, нақшаи бад.
• «Лаҳо» дар «лимакру» — то ки ҳила кунанд.
• «Мо яшъурун» — эҳсос намекунанд, намефаҳманд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят мефармояд, ки ҳамон тавре ки дар Макка бузургону сарварони кофирон ба муқобили даъвати Ҳақ истода, мардумро аз роҳи Худо бозмедоштанд, Мо инчунин дар ҳар як деҳаву шаҳр бузургтарин гуноҳкоронро сарвар гардонидем, то ки онҳо дар он ҷо ҳилаву найранг кунанд ва мардумро аз имон ба Худо ва паёмбарон боздоранд. Онҳо бо ин корҳои худ гумон мекунанд, ки ба дигарон зарар мерасонанд, вале дар ҳақиқат ҳилаву макри онҳо танҳо ба худи онҳо бармегардад, зеро оқибати бади куфру гуноҳи онҳо ба худи онҳост. Аммо онҳо ин ҳақиқатро намефаҳманд ва эҳсос намекунанд, чунки ҷаҳолат ва пайравии ҳавои нафс чашми дилашонро кӯр кардааст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд ҳама чизро донад ва ҳикмати бузург дар корҳои Ӯст; Ӯ мегузорад, ки баъзе одамон ба роҳи бад раванд, то ҳуҷҷат бар онҳо тамом шавад ва некӯкорон аз бадкорон ҷудо гарданд.
• Ҳар касе, ки ба муқобили Ҳақ ҳила кунад, дар ниҳоят зарари он ба худи ӯ бармегардад; ин боиси тасаллии дили муъминон аст, ки аз зулму фиреби душманон натарсанд.
• Оят моро огоҳ мекунад, ки ҷаҳолат ва пайравии нафс метавонад инсонро аз фаҳмидани ҳақиқат боздорад; пас бояд дониш омӯзем ва аз ҳавои нафс эҳтиёт кунем.
• Қуръон бо чунин оятҳо дили инсонро ором мекунад ва нишон медиҳад, ки адлу ҳикмати Худо ҳамеша ғолиб аст; ин моро ба сӯи имон ва амали некӯ тарғиб мекунад.