Сураи Аль-Анам — Оят 128

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• يَحْشُرُهُمْ: ҷамъ меоварад онҳоро.
• مَعْشَرَ الْجِنِّ: гурӯҳи ҷинҳо.
• اسْتَكْثَرْتُم: бисёр кардед, яъне бисёреро гумроҳ кардед.
• أَوْلِيَاؤُهُم: дӯстону пайравони онҳо.
• اسْتَمْتَعَ بَعْضُنَا بِبَعْضٍ: аз якдигар баҳра бурдем, манфиат гирифтем.
• أَجَلَنَا: мӯҳлати муайянкардаи Худо, яъне марг ва рӯзи қиёмат.
• مَثْوَاكُمْ: ҷои иқомат ва будубоши шумо.
• خَالِدِينَ: ҷовидона, абадӣ.

1. Тафсири оят:

Ва ёд кун, эй Паёмбар, он рӯзеро, ки Худованд ҳамаи онҳоро — ҷинну инсро — якҷоя ҷамъ меоварад ва мефармояд: «Эй гурӯҳи ҷинҳо! Шумо бисёре аз одамонро гумроҳ кардед ва аз роҳи рост гардондед». Ва дӯстону пайравони онҳо аз миёни одамон мегӯянд: «Парвардигоро! Мо аз якдигар баҳра бурдем; ҷинҳо бо итоати одамон ва гумроҳ кардани онҳо ба манфиати худ расиданд, ва одамон бо пайравӣ аз шаҳватҳо ва хоҳишҳои нафсонии худ аз ҷинҳо фоида гирифтанд. Ва ҳоло ба мӯҳлате, ки Ту барои мо муайян карда будӣ — яъне марг ва рӯзи қиёмат — расидем». Худованд мефармояд: «Оташ ҷои иқомати шумост ва дар он ҷовидона хоҳед буд, магар он чи Худо бихоҳад». Яъне баъзе аз гуноҳкорони муъмин, ки дар оташ муддате мебинанд, баъд аз он берун оварда мешаванд. Ҳамоно Парвардигори ту дар тақдир ва тадбири худ ҳикматманд аст ва ба ҳолатҳои бандагонаш доност.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд ҳамаи махлуқотро дар рӯзи қиёмат ҷамъ меоварад ва ҳисобу китоби онҳоро мерасонад.
• Ҷинҳо метавонанд одамонро гумроҳ кунанд, аммо инсон бояд бо имон ва тақво худро аз онҳо ҳифз намояд.
• Дӯстии байни инсон ва ҷин метавонад ба зарари инсон тамом шавад, агар он ба ҷои итоати Худо бошад.
• Худованд Ҳаким ва Олим аст; ҳеҷ чиз аз дониши Ӯ пинҳон нест ва ҳамаи корҳои Ӯ аз рӯи ҳикмат аст.
• Ин оят ба инсонҳо огоҳӣ медиҳад, ки аз роҳи гумроҳӣ ва пайравӣ аз шайтон ва ҷинҳо дурӣ ҷӯянд ва ба роҳи рост — роҳи ислом — баргарданд.
• Раҳмати Худованд васеъ аст; ҳатто гуноҳкорони муъмин метавонанд баъд аз муддате аз оташ берун оварда шаванд, ки ин умедворӣ ба тавба ва бахшоиши Худоро зиёд мекунад.
• Ин оят моро ба сӯи имон ба рӯзи қиёмат ва масъулият дар назди Худованд ҳидоят мекунад ва ба ислом ва Қуръон меҳрубонтар мегардонад.