ซูเราะฮฺ อัล-อันอาม — อายะฮฺ 128

ความหมายของคำสำคัญในโองการ:

• ยัมฮุชุรุฮุม (يَحْشُرُهُمْ) หมายถึง วันที่พระองค์ทรงรวบรวมพวกเขา
• มะอ์ชะร็อลจินน์ (يَا مَعْشَرَ الْجِنِّ) หมายถึง โอ้ หมู่ญินทั้งหลาย
• อัสตักษัรตุม (اسْتَكْثَرْتُم) หมายถึง พวกเจ้าได้ทำให้มากไว้ ซึ่งหมายถึงการหลอกลวงมนุษย์ให้หลงผิดเป็นจำนวนมาก
• เอาลิยาอุฮุม (أَوْلِيَاؤُهُمْ) หมายถึง เหล่าผู้ที่ติดตามพวกญินจากหมู่มนุษย์
• อิสตัมตะอ์ (اسْتَمْتَعَ) หมายถึง ได้รับประโยชน์ซึ่งกันและกัน
• มะษวากุม (مَثْوَاكُمْ) หมายถึง ที่พำนัก ที่อยู่ประจำของพวกเจ้า

การตีความโองการ:

โอ้ท่านเราะสูล จงรำลึกถึงวันนั้นที่อัลลอฮ์จะทรงรวบรวมมนุษย์และญินทั้งหมดมาอยู่ต่อหน้าพระองค์ แล้วพระองค์จะตรัสแก่หมู่ญินว่า "โอ้หมู่ญินทั้งหลาย แท้จริงพวกเจ้าได้ทำให้มนุษย์หลงผิดไปเป็นจำนวนมากมาย" และบรรดามนุษย์ที่ติดตามพวกญินก็จะกล่าวตอบว่า "โอ้พระเจ้าของเรา พวกเราได้ประโยชน์ซึ่งกันและกัน กล่าวคือ ญินได้ประโยชน์จากการที่มนุษย์เชื่อฟังและปฏิบัติตาม ทำให้ญินรู้สึกพึงพอใจในอำนาจและอิทธิพลของตน ส่วนมนุษย์ก็ได้ประโยชน์จากญินในการสนองความต้องการและอารมณ์ปรารถนาของตน และเราได้มาถึงวาระสุดท้ายที่พระองค์ได้กำหนดไว้แก่เราแล้ว นั่นคือวันกิยามะฮ์" พระองค์จึงตรัสตอบพวกเขาว่า "ไฟนรกคือที่พำนักของพวกเจ้า พวกเจ้าจะพำนักอยู่ในนั้นตลอดกาล เว้นแต่ผู้ที่อัลลอฮ์ทรงประสงค์จะยกเว้นให้ นั่นคือบรรดาผู้ศรัทธาที่มีบาปหนัก ซึ่งจะไม่อยู่ในนรกตลอดกาล แต่จะถูกลงโทษตามความเหมาะสมแล้วจึงออกไปสู่สวรรค์ในที่สุด" แท้จริงพระเจ้าของเจ้านั้นทรงรอบรู้และปรีชาญาณยิ่ง ทรงรอบรู้ในสิ่งที่พระองค์ทรงกำหนดและทรงจัดการอย่างเหมาะสมกับความประพฤติของปวงบ่าวแต่ละคน

บทเรียนและคุณธรรมที่ได้รับจากโองการนี้:

1. การตระหนักถึงวันแห่งการรวมพลเป็นสิ่งที่จำเป็นสำหรับผู้ศรัทธา เพราะมันคือวันที่ทุกสิ่งจะถูกเปิดเผยและทุกคนจะได้รับผลตามที่ได้กระทำไว้
2. การหลงผิดและการทำให้ผู้อื่นหลงผิดนั้นเป็นบาปมหันต์ที่ส่งผลทั้งในโลกนี้และโลกหน้า และผู้ที่ทำให้ผู้อื่นหลงผิดจะต้องรับผิดชอบต่อการกระทำของตน
3. การคบหาสมาคมกับคนชั่วและปฏิบัติตามอารมณ์ใฝ่ต่ำนั้นนำไปสู่ความหายนะ และการได้รับประโยชน์ชั่วคราวในโลกนี้ไม่คุ้มกับความทุกข์ทรมานอันยาวนานในโลกหน้า
4. ความเมตตาของอัลลอฮ์นั้นกว้างใหญ่ไพศาล แม้แต่ผู้ที่ทำบาปหนักจากหมู่ผู้ศรัทธา ก็ยังมีความหวังที่จะได้รับความเมตตาจากพระองค์ มิได้ถูกทอดทิ้งให้อยู่ในนรกตลอดกาล
5. พระเจ้าของเราทรงเป็นผู้ทรงปรีชาญาณและทรงรอบรู้ในทุกสิ่ง พระองค์ไม่ทรงกระทำสิ่งใดโดยไร้สาระหรือไม่ยุติธรรม แต่ทุกอย่างล้วนอยู่บนพื้นฐานของความยุติธรรมและปรีชาญาณอันสมบูรณ์แบบ