Сураи Аль-Анам — Оят 127

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «دَارُ السَّلَامِ»: хонаи осоиштагӣ ва саломатӣ, яъне биҳишт.
• «وَلِيُّهُمْ»: ёру мададгор ва нигаҳбони онҳост.
• «بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ»: ба сабаби он аъмоли некӯе, ки онҳо анҷом медоданд.

1. Тафсири оят:

Ба он бандагони некӯкор, ки дар дунё Худоро ба ёд меоранд ва аз ӯ метарсанд, дар охират хонаи осоиштагӣ — биҳишт — тааллуқ дорад. Ин хона назди Парвардигорашон омода ва кафолатнок аст, ки онҳоро ба он мерасонад. Дар он ҷо аз ҳар гуна бало, ғам ва ранҷу азоб дар амон хоҳанд буд. Худованди мутаъол ёру мададгори онҳост: дар дунё бо тавфиқу ҳидоят роҳнамоиашон мекунад ва дар охират бо подоши некӯ мукофоташон медиҳад. Ин ёрӣ ва подош ба сабаби аъмоли солеҳ ва некӯкориҳои онҳост, ки дар дунё анҷом додаанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки роҳи осоишту саломатии абадӣ дар охират ба ёд овардани Худо ва анҷоми аъмоли нек аст.
• Биҳишт хонаи саломат аст; ҳар кас ба он дохил шавад, аз ҳама гуна бало ва ранҷ дар амон мебошад.
• Худованд ваъдаи худро кафолат медиҳад ва бандагони солеҳро танҳо намегузорад; ӯ дар дунё ва охират ёру мададгори онҳост.
• Ин оят умед мебахшад, ки ҳар амали неки инсон беподош намемонад ва Худо онро бо биҳишт ва ёрии худ ҷазо медиҳад.
• Ин боиси шавқу рағбат ба ислом ва Қуръон мегардад, зеро ваъдаҳои Худо дар Қуръон ҳамеша рост ва боэътимоданд ва бандаро ба сӯи некӯкорӣ ва саодати ҷовидон ҳидоят мекунанд.