سورت انعام — آیت 156

د کلمو معناګانې:

• طَائِفَتَيْنِ: دوه ډلې، يعني يهود او نصارى.
• دِرَاسَتِهِمْ: د هغوى لوستل، قرائت، يا د هغوى د كتابونو مطالعه.
• لَغَافِلِينَ: يقيناً بې خبره او ناخبره وو.

تفسير:

دا آيت د عربو مشركانو سره د حجت د بشپړولو په اړه دى. الله تعالى فرمايي: موږ دا قرآن تاسو ته نازل كړ، تر څو تاسو (د قيامت په ورځ) دا عذر او بهانه ونه لرئ چې ووايئ: "كتاب يوازې پر دوو ډلو (يهودو او نصارا) باندې نازل شوى و، او موږ د هغوى د كتابونو له لوستلو او مطالعې څخه بې خبره او ناخبره وو، نو څنګه موږ پر عمل مكلف كړو؟"

يعني كه قرآن نه وى نازل شوى، نو مشركانو به د حجت په توګه دا خبره كوله چې موږ ته هېڅ كتاب نه دى راغلى، او هغه كتابونه چې پر يهودو او نصارا نازل شوي، هغه په بلې ژبې دي او موږ پرې نه پوهېږو. نو الله تعالى د دې عذر د لرې كولو لپاره قرآن په عربي ژبه نازل كړ، چې هغوى پرې پوه شي او د هغوى پر ضد حجت قايم شي.

فايدې:

1. دا آيت د الله تعالى پر رحمت او عدل دلالت كوي، چې هېڅ قوم ته يې د عذاب اعلان نه دى كړى تر څو يې ورته رسول نه وي لېږلى او كتاب نه وي نازل كړى.
2. قرآن كريم تر ټولو ستر نعمت دى، ځكه چې په هغه ژبه نازل شوى چې خلک پرې پوهېږي، تر څو د هغوى لپاره حجت وي او د بې خبرۍ عذر يې نه شي قبلېدلى.
3. دا آيت موږ ته دا درس راكوي چې د الله په دين كې بايد علم او پوهه ولرو، او له ناپوهۍ او غفلت څخه ځان وساتو، ځكه چې الله تعالى پر موږ حجت قايم كړى دى.
4. په دې آيت كې د قرآن د نزول يو حکمت بيان شوى، چې د خلکو لپاره د لارښوونې او د عذر د لرې كولو لپاره دى، نو بايد موږ د قرآن پر تلاوت، پوهېدو او عمل باندې هڅه وكړو.