Сураи Аль-Анам — Оят 156

1. Маънои калимаҳо:

• أَن تَقُولُوا: то ки нагӯед, то ки нагӯянд.
• طَائِفَتَيْنِ: ду гурӯҳ — яҳудиён ва насрониён.
• دِرَاسَتِهِمْ: хондан ва омӯхтани китобҳои онҳо.
• غَافِلِين: бехабар, ғофил.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол мефармояд, ки ин Қуръонро нозил кардем, то ки шумо — эй мушрикони араб — баҳона наоред ва нагӯед: «Танҳо бар ду гурӯҳи пеш аз мо — яҳудиён ва насрониён — китоб нозил шуда буд ва мо аз хондан ва омӯхтани китобҳои онҳо бехабар будем, зеро онҳо ба забони дигар буданд ва мо онро намедонистем». Пас, ин Қуръон ба забони шумо ва барои шумо нозил шуд, то ҳеҷ баҳонае барои рӯй гардондан аз имон надошта бошед. Ин оят баён мекунад, ки Худованд китоби худро ба забони мардум ва барои онҳо фиристод, то роҳи ҳидоят равшан гардад ва касе узр наёварад, ки аз китобҳои пешиниён бехабар будем.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд бандагони худро танҳо нагузоштааст ва барои ҳар қавм китобу паёмбар фиристодааст.
• Қуръон ба забони равшан ва фаҳмо нозил шудааст, то ҳамагон аз он баҳра гиранд ва ҳеҷ кас баҳонаи нафаҳмидан надошта бошед.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки Қуръонро бихонем, омӯзем ва ба он амал кунем, зеро он барои мо нозил шудааст.
• Ислом дини раҳмат ва равшанӣ аст, ки роҳи ҳидоятро ба ҳамагон нишон медиҳад ва ҳеҷ касро маҷбур ба имон намекунад, балки далелу ҳуҷҷатро равшан месозад.