Sure Münâfikûn — Ayet 9

Ey iman edenler! Mallarınız ve evlatlarınız, sizi Allah'ı zikretmekten alıkoymasın. Kim bunu yaparsa, işte onlar gerçekten hüsrana uğrayanların ta kendileridir.

Kelime Anlamları:

• Tülhîküm (تُلْهِكُمْ): Sizi meşgul edip oyalayarak gaflete düşürsün, kalbinizi başka tarafa çevirsin.
• Zikrillah (ذِكْرِ اللَّهِ): Allah'ı anmak; burada özellikle beş vakit namaz ve diğer farz ibadetler kastedilmiştir.
• Hâsirûn (الْخَاسِرُونَ): Zarar edenler, kaybedenler; ticaretinde iflas eden kimse gibi, ahiret sermayesini kaybedenler.

Tefsir:

Bu âyet, müminlere hayatlarının en kritik dengesini hatırlatır: Dünya nimetleri ile ahiret kazancı arasındaki denge. Allah Teâlâ, iman eden kullarına seslenerek onları uyarır: Mallarınız ve evlatlarınız, sizi Allah'ı anmaktan, O'na ibadet ve taatten alıkoymasın.

Mallar ve evlatlar, insanın kalbine en çok işleyen, onu en çok meşgul eden iki büyük imtihandır. İnsan, malını korumak, çoğaltmak, evladının geleceğini güvence altına almak derdine düşer de asıl gayesini unutabilir. Oysa bu dünya nimetleri, insanı Allah'a yaklaştıran birer vesile olduklarında değerliyken; insanı Allah'tan uzaklaştırdıklarında, onu helake sürükleyen birer tuzak haline gelirler.

Âyetin ifadesiyle "Allah'ı zikretmek"ten maksat, yalnızca dil ile tesbih etmek değil; namaz, oruç, zekât gibi farz ibadetleri vaktinde ve hakkıyla eda etmek, Allah'ın emirlerini ön planda tutmaktır. Kişi, ticaretinin veya çocuklarının meşgalesi yüzünden namazını terk ediyor, farzları ihmal ediyorsa, işte o zaman bu âyetin tehdidi altına girer.

Sonunda ise çok ağır bir uyarı gelir: "Kim bunu yaparsa, işte onlar hüsrana uğrayanların ta kendileridir." Bu hüsran, dünyadaki geçici bir kayıp değil; ahirette ebedî bir kayıptır. Onlar, baki olan ahiret hayatını, fani olan dünya hayatına sattılar. Allah'ın rızasını, rahmetini ve cennetini kaybettiler. Kendi nefislerine ve ailelerine zulmettiler.

Sevgili müminler! Bu âyet bize, hayatımızın merkezine Allah'ı koymamızı öğretir. Malımız ve evladımız, bize verilmiş birer emanettir. Onları sevmek, onlarla ilgilenmek elbette güzeldir; ancak bu sevgi, bizi Rabbimizi anmaktan, O'na kulluktan alıkoymamalıdır. Unutmayalım ki, malımız ve evladımız bizi Allah'tan uzaklaştırdığında bize yük olur; Allah'a yaklaştırdığında ise en büyük sermayemiz olur. Ne mutlu o kimseye ki, malını ve evladını, ahiretini kurtarmak için birer vesile kılar da dünyasını ahiretine feda etmez, ahiretini dünyasına feda etmez. Rabbimiz, hepimizi hüsrana uğrayanlardan değil, kurtuluşa erenlerden eylesin.