Сураи Ат-Тагабун — Оят 16

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• فَاتَّقُوا اللَّهَ: Парҳезгоред аз Аллоҳ, яъне амрҳои Ӯро иҷро кунед ва аз манъҳояш дур шавед.
• مَا اسْتَطَعْتُمْ: Ба андозаи тавону қудрати худ.
• وَاسْمَعُوا: Гӯш диҳед, яъне суханони Аллоҳ ва Паёмбарро бо қабул ва тадаббур бишнавед.
• وَأَطِيعُوا: Итоат кунед ба Аллоҳ ва Расули Ӯ.
• وَأَنفِقُوا: Инфоқ кунед, яъне аз молу дороии худ дар роҳи некӣ сарф кунед.
• خَيْرًا لِّأَنفُسِكُمْ: Ин барои худи шумо беҳтар аст.
• شُحَّ نَفْسِهِ: Бухл ва ҳирси нафс, яъне тамаъкорӣ ва худбинӣ дар мол.
• الْمُفْلِحُونَ: Растагорон, комёбон ва пирӯзмандон.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин ояти карима ба бандагони худ дастури муҳим медиҳад. Ӯ мефармояд, ки аз Аллоҳ ба андозаи тавону қудрати худ парҳезгоред. Яъне ҳар кас ба қадри имкони худ бояд амрҳои Аллоҳро иҷро кунад ва аз манъҳояш дур шавад. Аллоҳ тақвоеро талаб мекунад, ки берун аз тоқати инсон набошад.

Сипас мефармояд: «Ва гӯш диҳед». Яъне суханони Аллоҳ ва Паёмбари Ӯ (с) ро бо дили кушод ва қабул бишнавед, на бо рӯйгардонӣ ва инкор. Баъд мефармояд: «Ва итоат кунед» — яъне фармонҳои Аллоҳ ва Расулашро ба ҷо оред ва аз он чӣ наҳй кардаанд, худдорӣ кунед.

Баъд мефармояд: «Ва инфоқ кунед» — аз он молу сарвате, ки Аллоҳ ба шумо ато кардааст, дар роҳи Худо ва дар корҳои нек сарф кунед. Ин инфоқ барои худи шумо беҳтар ва судмандтар аст, зеро подоши он ба шумо бармегардад.

Дар охир мефармояд: «Ҳар кас аз бухл ва ҳирси нафси худ нигаҳ дошта шавад, пас онҳо ҳамоно растагорон ва комёбон ҳастанд». Яъне касе ки Аллоҳ ӯро аз тамаъкорӣ, худбинӣ ва бухл дар мол ҳифз кунад, ӯ дар дунё ва охират пирӯз ва комёб хоҳад буд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар ибодат ва тақво ба андозаи тавону қудрати худ амал кунем ва худро ба кори берун аз тоқат машғул насозем. Ислом дини осонӣ ва меъёрӣ аст.
• Гӯш додан ва итоат кардан ба Аллоҳ ва Паёмбар (с) сабаби саодати дунё ва охират аст. Инсон бояд суханони ҳақро бо дили кушод қабул кунад.
• Инфоқ дар роҳи Худо на танҳо барои дигарон, балки пеш аз ҳама барои худи инсон фоидаовар аст. Моле, ки дар роҳи нек сарф мешавад, барои соҳибаш захираи охират мегардад.
• Бухл ва тамаъкорӣ монеи растагорӣ ва комёбӣ аст. Касе ки аз ин сифатҳои бад худро нигаҳ дорад, ба пирӯзӣ ва наҷот мерасад.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки Ислом дини ростӣ, саховат ва итоат аст ва ҳар кас ба он амал кунад, дар дунё ва охират комёб хоҳад шуд.