Сураи Ат-Тагабун — Оят 18

1. Маънои калимаҳо:

— عَالِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ: Донои ҳар чи пинҳон ва ошкор аст; Ғайб — чизе ки аз чашмҳо пинҳон аст, Шаҳодат — чизе ки ошкор ва ҳузур аст.

— الْعَزِيزُ: Ғолибе ки ҳеҷ кас бар Ӯ ғолиб намешавад, тавонманд ва шикастнопазир.

— الْحَكِيمُ: Ҳаким, доно ва дурусткор дар ҳамаи корҳо, гуфторҳо ва ҳукмҳояш.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло Донои ҳамаи чизҳои пинҳон ва ошкор аст. Ҳеҷ чизе — на дар осмонҳо ва на дар замин, на дар дилҳо ва на дар амалҳо — аз дониши Ӯ пинҳон намемонад. Ӯст ки розҳои ниҳон ва зоҳири ошкорро як сар мебинад ва медонад.

Сипас Аллоҳ худро бо ду сифати бузург тавсиф мекунад: Ал-Азиз — яъне Ғолиби шикастнопазир, ки ҳеҷ қуввате бар Ӯ ғолиб намешавад ва ҳеҷ кас наметавонад аз фармони Ӯ бигурезад. Ӯ тавонманд аст бар он ки аз гуноҳкорон интиқом гирад ҳар вақте ки бихоҳад.

Ва Ал-Ҳаким — яъне Донои дурусткор дар офариниш, шариат, қазо ва қадари худ. Ҳамаи корҳои Ӯ аз рӯи ҳикмат ва маслиҳат аст, ҳатто агар бандагони Ӯ ҳикмати онро дарк накунанд.

1. Фоидаҳо аз оят:

— Ин оят моро меомӯзад, ки Аллоҳ ҳамеша ва дар ҳар ҷо моро мебинад, бинобар ин бояд дар пинҳон ва ошкор аз гуноҳ парҳез кунем.

— Донистани он ки Аллоҳ Ғолиб аст, ба мо умед мебахшад, ки ҳеҷ золиме аз адолати Ӯ наметавонад бигурезад.

— Бовар ба ҳикмати Аллоҳ дили моро ором мекунад, ки ҳар чизе ки Ӯ муқаррар мекунад, дорои хайр ва маслиҳат аст, ҳатто агар мо ҳикмати онро нафаҳмем.

— Ин сифатҳо моро ба сӯи тавҳид ва ихлос дар ибодат ҳидоят мекунанд, зеро танҳо Аллоҳи Азизу Ҳаким сазовори парастиш аст.

— Ва моро тарғиб мекунад, ки бо дуои худ ба сӯи Ӯ рӯ оварем, чунки Ӯ ҳам Донои розҳои дили мост ва ҳам Тавонманд бар иҷобати дуоҳо.