سوره تغابن — آیه 18

معانی کلمات:

• غیب: آنچه از حواس و دانش انسان پنهان است.
• شهادت: آنچه حاضر و مشهود است و انسان آن را می‌بیند یا درک می‌کند.
• عزیز: غالب و نیرومندی که هیچ‌کس بر او چیره نمی‌شود.
• حکیم: کسی که در همه گفتار و کردارش حکمت و مصلحت است.

تفسیر آیه:

خداوند متعال، دانای پنهان و آشکار است؛ یعنی از تمام اسرار نهفته در دل‌ها، رازهای پنهان در آسمان‌ها و زمین، و نیز از همه اعمال و گفتار آشکار بندگان، آگاهی کامل دارد و هیچ چیز بر او پوشیده نیست. او «عزیز» است؛ یعنی قدرتمندی که هیچ‌کس نمی‌تواند بر او غلبه کند یا از فرمانش سرپیچی نماید و در برابر اراده‌اش مقاومتی ممکن نیست. همچنین او «حکیم» است؛ یعنی در آفرینش، فرمان و قانون‌گذاری، همه کارهایش بر اساس حکمت و مصلحت است و هیچ کار بیهوده یا بی‌دلیلی از او صادر نمی‌شود. این آیه در پایان سوره تغابن، مؤمنان را به شناخت این صفات الهی دعوت می‌کند تا با آگاهی از علم بی‌پایان خدا، مراقب اعمال خود باشند و با تکیه بر عزت و حکمت او، در برابر سختی‌ها استقامت ورزند.

فواید و پیام‌های آیه:

1. مراقبت دائمی: وقتی بدانیم خداوند از همه پنهان‌ها و آشکارها باخبر است، در خلوت و جلوت، اعمال خود را اصلاح می‌کنیم و از گناه پرهیز می‌نماییم.
2. آرامش دل: علم کامل خدا به همه امور، به ما اطمینان می‌دهد که هیچ دعا، تلاش یا اندوهی بی‌پاسخ نمی‌ماند و او همه چیز را می‌بیند و می‌داند.
3. تکیه بر قدرت الهی: شناخت عزت خداوند، ما را از ترس از دیگران می‌رهاند و به ما نیرو می‌دهد که تنها از او یاری بخواهیم.
4. رضایت به قضای الهی: حکمت خداوند در همه امور، ما را به این باور می‌رساند که هر آنچه او مقرر کرده، خیر و مصلحت ما در آن است، حتی اگر ظاهر آن برای ما ناخوشایند باشد.
5. امید به رحمت و عدل: چون خداوند هم عزیز است و هم حکیم، انتقام او از ظالمان و پاداش او به نیکوکاران، دقیق و عادلانه خواهد بود و هیچ ظلمی در آن راه ندارد.