Сураи Аль-Мульк — Оят 18

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «كَذَّبَ» — дурӯғ бароварданд, инкор карданд, бовар накарданд.
• «نَكِيرِ» — инкори Ман, ҷазои Ман, муҷозоти Ман (аз феъли «анкар» — инкор кардан, рад кардан).

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят мефармояд, ки мардумони пеш аз мушрикони Макка низ паёмбарони худро дурӯғ бароварда, рисолати онҳоро инкор карданд. Онҳо монанди қавми Нӯҳ, қавми Од ва Самуд буданд, ки ҳақро рад карда, дар куфру саркашӣ идома намуданд. Вақте ки онҳо дар инкори худ исрор карданд, Аллоҳ таоло бар онҳо азобу муҷозоти худро нозил кард ва неъматҳоеро, ки ба онҳо дода буд, аз байн бурд ва онҳоро ҳалок сохт.

Пас, Худованд мепурсад: «Пас чӣ гуна буд инкори Ман?» Яъне, ҷазо ва муҷозоти Ман бар онҳо чӣ гуна буд? Ҷавоб ин аст, ки инкори Аллоҳ бар онҳо бисёр сахт ва дардовар буд. Онҳо азоби шадидеро чашиданд, ки ҳеҷ кас наметавонад аз он бигурезад.

Ин оят тасаллиест барои Паёмбари Худо (с) ва таҳдидест барои қавми ӯ, то бидонанд, ки агар онҳо низ дар инкору куфри худ исрор кунанд, ҳамон сарнагунае, ки бар умматҳои пешин омад, бар онҳо низ хоҳад омад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки таърих такрор мешавад: ҳар уммате, ки паёмбари худро дурӯғ бароварад ва ҳақро инкор кунад, ба ҷазои Аллоҳ гирифтор мешавад.
• Ин оят ба мо таълим медиҳад, ки аз сарнагушти умматҳои гузашта ибрат гирем ва роҳи инкору саркаширо пеша накунем.
• Ин оят дили Паёмбари Худо (с)-ро ором месозад ва ба мо мефаҳмонад, ки агар мардум паёмро қабул накунанд, ин на аз камбуди паём аст, балки аз саркашии худи онҳост.
• Ин оят моро ба сӯи тавба ва бозгашт ба Аллоҳ даъват мекунад, зеро ҷазои Аллоҳ сахт аст ва ҳеҷ кас аз он наметавонад бигурезад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки сабре, ки дар роҳи даъват мекашем, бесамар нест; Аллоҳ оқибати некӯро ба бандагони содиқи худ ато мекунад.