Сураи Аль-Мульк — Оят 16

1. Маънои калимаҳо:

• أَأَمِنتُم (аа-аминтум): Оё дар амон ҳисоб мекунед? Оё худро бехатар мешуморед?
• يَخْسِفَ (яхсифа): Фурӯ барад, дар зери хок пинҳон кунад.
• تَمُورُ (тамуру): Ҷунбиш мехӯрад, меларзад, боло ва поён меравад.

1. Тафсири оят:

Оё шумо эй кофирон худро дар амон ҳисоб мекунед аз он Зоте, ки дар осмон аст — яъне Аллоҳи таъоло, ки бар тамоми махлуқоташ бартарӣ ва улувв дорад — ки заминро аз зери пои шумо фурӯ барад, чунон ки бо Қорун чунин кард? Замин барои шумо ҳамвор ва ором буд, аммо агар Аллоҳ бихоҳад, онро ба ларзиш медарорад ва шумо бо он боло ва поён меравед, то ҳалок шавед.

Ин оят огоҳии сахт барои онҳоест, ки аз қудрати Аллоҳ ғофиланд ва гумон мекунанд, ки дар амон ҳастанд. Ҳамон замине, ки ҳар рӯз бар он қадам мегузоранд ва ба он такя мекунанд, метавонад бо фармони Аллоҳ ба ларзиш даройад ва онҳоро дар худ фурӯ барад. Ин нишонаи қудрати бепоёни Аллоҳ ва заъфи инсони нотавон аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бояд ҳамеша дар ёд дошта бошад, ки тамоми неъматҳо, аз ҷумла оромии замин, аз ҷониби Аллоҳ аст ва Ӯ метавонад ҳар лаҳза онҳоро бигирад.
• Худро дар амон ҳисоб накардан ва аз азоби Аллоҳ ғофил набудан — ин даъвати ҳамешагӣ ба тақво ва хоксорӣ аст.
• Қудрати Аллоҳ болотар аз ҳама чиз аст ва ҳеҷ кас наметавонад аз фармони Ӯ бигурезад.
• Ин оят ба инсон меомӯзад, ки ба Аллоҳ таваккал кунад ва аз Ӯ битарсад, зеро танҳо Ӯст, ки ҳаёт ва марг, амн ва хавфро дар даст дорад.
• Инсон бояд шукргузор бошад барои оромии замине, ки Аллоҳ ба ӯ ато кардааст, ва аз ношукрӣ ва ғурур дурӣ ҷӯяд.