Сураи Аль-Калам — Оят 4

1. Маънои калимаҳо:

• خُلُق: хислат, сиришт, ахлоқ — яъне рафтору кирдори ҳамешагии инсон, ки аз дохили ӯ сарчашма мегирад.
• عَظِيم: бузург, азим — яъне дар дараҷаи олӣ ва беҳамто.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят ба Пайғамбари худ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) хитоб карда, мефармояд, ки ту эй Расул, дар қуллаи баландтарини ахлоқи некӯ қарор дорӣ. Ин ахлоқи бузург он аст, ки Қуръони Карим онро ба ту омӯхтааст — аз ростгӯӣ, амонатдорӣ, сабр, ҳилм, раҳмдилӣ, адолат ва дигар сифатҳои некӯ. Ту тамоми некиҳоро дар шахсияти худ ҷамъ кардаӣ ва ба он амал мекунӣ; ҳар чизеро, ки Қуръон амр кардааст, ба ҷо меоварӣ ва аз ҳар чизе, ки манъ кардааст, худро нигоҳ медоштӣ. Ин ахлоқи азим на танҳо дар сухан, балки дар кирдор ва муомилаи ту бо мардум зоҳир мегардид. Пас ту дорои сириште ҳастӣ, ки ҳеҷ кас ба он нарасидааст ва ин бузургтарин шаҳодат аз ҷониби Парвардигор барои шахсияти ту аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ахлоқи некӯ дар назди Аллоҳ мақоми бузург дорад ва он қисми ҷудонашавандаи даъвати исломӣ аст.
• Пайғамбари мо (с.а.с.) намунаи олии ахлоқ буданд; пайравӣ аз ӯ дар рафтору муомила роҳи наздикшавӣ ба Аллоҳ аст.
• Қуръон танҳо китоби аҳком нест, балки сарчашмаи ахлоқи ҳамида аст; ҳар касе, ки ба он амал кунад, ахлоқаш зебо мегардад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар муомила бо одамон нармӣ, ростқавлӣ ва некӯкорӣ пеша кунем, то дилҳо ба ислом ҷалб шаванд.
• Ахлоқи некӯ сабаби баландшавии инсон дар дунё ва охират мегардад ва муҳаббати мардумро ба даст меорад.