Сураи Аль-Калам — Оят 30

1. Маънои калимаҳо:

— «فَأَقْبَلَ»: рӯй оварданд, ба якдигар рӯ карданд.

— «يَتَلَاوَمُونَ»: якдигарро маломат мекарданд, ҳар яке дигареро сарзаниш мекард.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки боғи онҳо сӯхта ва хароб гардид ва онҳо ба хатои худ пай бурданд, рӯй ба якдигар оварданд ва ҳар яке дигареро маломат мекард. Ҳар кадоме мегуфт: ин кор аз ту сар зад, чаро мо таваккул ба Худо накардем ва «иншоаллоҳ» нагуфтем? Онҳо якдигарро ба сабаби он ки қасди бад доштанд — мехостанд мискинону бенавоёнро аз ҳосили боғ маҳрум созанд ва ҳаққи онҳоро надиҳанд — сарзаниш мекарданд. Ҳамин тавр, ҳар яке масъулияти гуноҳро ба гардани дигаре меандохт ва ҳама ба якдигар лаънату маломат мекарданд, ки чаро чунин нияти бад карданд ва чаро фармони Худоро риоя накарданд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки оқибати бадкорӣ ва бахиливу худписандӣ ҳатман ба пушаймонӣ ва маломати якдигар меанҷомад; пас бояд пеш аз гуноҳ худро нигаҳ дорем.

— Дар он таъкид аст, ки неъматҳои Худо амонат аст ва бояд ҳаққи мискинону бенавоёнро аз он адо кунем; дар ғайри ин сурат неъмат аз даст меравад.

— Оят моро ба тавба ва бозгашт ба сӯи Худо тарғиб мекунад: ҳар гоҳ хато кардем, бояд зуд ба Худо рӯ орем ва аз гуноҳ пушаймон шавем, на ин ки айбро ба гардани дигарон андозем.

— Инчунин дарс медиҳад, ки мусулмон бояд дар корҳои худ ба Худо таваккул кунад ва бигӯяд «иншоаллоҳ», то баракати корҳояш зиёд гардад ва аз зиён эмин монад.

— Қиссаи аҳли боғ моро водор мекунад, ки дили худро аз ҳасад, бахилӣ ва худбиниро пок созем ва ба хайру саховат рӯ орем, то Худо ба мо неъматҳои беҳтар ато фармояд.