Qələm surəsi — Ayə 42

Sözlərin izahı:

• يَوْمَ (yövmə): O gün, qiyamət günü.
• يُكْشَفُ (yükşəfü): Açılır, aşkar olunur, üzə çıxarılır.
• سَاقٍ (saqin): Bud, baldır. Burada Allahın Özünə aid olan və mahiyyəti bizə məlum olmayan bir sifət kimi başa düşülür.
• وَيُدْعَوْنَ (və yüdyəvnə): Onlar çağırılırlar, dəvət olunurlar.
• السُّجُودِ (əs-sücud): Səcdə, yəni Allaha təzim məqsədilə yerə əyilmək.
• فَلَا يَسْتَطِيعُونَ (fəla yəstətiunə): Onlar buna qadir ola bilməzlər, güc yetirə bilməzlər.

Ayənin təfsiri:

Bu ayə qiyamət gününün dəhşətli mənzərəsini gözlərimiz önünə gətirir. O gün Rəbbimiz Özünün şanına layiq bir surətdə təcəlli edər, əzəməti və qüdrəti tam aşkar olunar. İnsanlar səcdəyə çağırılar ki, dünyada ikən Allaha təzim edib boyun əyməyi öyrənsinlər. Lakin o anda yalnız həqiqi möminlər səcdə edə bilərlər. Kafirlər və münafiqlər isə yerə əyilmək istəsələr də, buna güc yetirə bilməzlər; çünki onların kürəkləri dünyada etdikləri riyakarlığın cəzası olaraq bütöv bir taxta kimi donub qalar.

Bu ayə bizə xatırladır ki, dünyada Allaha səmimi qəlbdən boyun əymək, təvazökarlıqla səcdə etmək böyük bir nemətdir. Kim ki bu fürsəti qənimət bilər, qiyamətdə Rəbbinin hüzurunda başı uca olar. Elə isə gəlin bu dünyada səcdəni sevək, Allaha yaxınlaşmağa tələsək. Çünki o gün gec olar; heç bir güc, heç bir bəhanə insana fayda verməz. Allah bizi səcdə edənlərdən, Onun hüzurunda başı əyilənlərdən etsin!