Surat Al-Qalam — Ayat 46

1) Tegesing tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• أَمْ (am): utawa (ing kene ateges pitakon kanggo mbantah lan nggugah).
• تَسْأَلُهُمْ (tas'aluhum): sira (Nabi Muhammad) njaluk marang wong-wong mau.
• أَجْرًا (ajran): opah, bayaran, utawa imbalan.
• مَغْرَمٍ (maghramin): utang, tanggungan, utawa beban kang kudu dibayar.
• مُّثْقَلُونَ (mutsqalun): kabotan, kabebanan abot banget.

2) Tegesing ayat:

Apa sira (Nabi Muhammad) njaluk opah marang wong-wong kafir mau minangka bayaran saka anggonmu ngandhakake risalah? Yen pancen mangkono, mesthi wae dheweke rumangsa kabotan lan kabebanan abot, mula banjur ora gelem manut marang sira. Nanging nyatane ora mangkono, sira ora njaluk opah apa-apa marang dheweke. Dadi apa sebabe dheweke isih mbangkang lan ora gelem ngakoni kebeneran kang sira gawa? Iki minangka piweling lan panyuwunan marang wong-wong kafir supaya padha mikir lan eling, yen ora ana alesan kanggo dheweke nyingkiri lan nampik dakwah kang sira lakoni.

3) Piwulang lan paedah kang bisa dijupuk:

• Dakwah lan nyebarake kebeneran iku kudu dilakoni kanthi ikhlas, ora ngarep-arep opah utawa imbalan saka manungsa, mung ngarep ridhane Allah.
• Wong kang nampa kebeneran ora kena golek alesan kang ora ana dhasare, amarga alesan kang sejatine asring mung kanggo mbenerake kekarepan lan kesombongane dhewe.
• Ayat iki mulangake yen para dai lan wong kang ngajak marang kebaikan kudu nduweni ati kang resik lan ora ngebotake wong liya kanthi panjaluk kang ora perlu.
• Islam iku agama kang gampang lan ora ngebotake, mula sapa wae kang kepengin marang kebeneran mesthi bakal nemokake dalan kang cetha lan gamblang.
• Kudu tansah mikir lan ngeling-eling marang saben alesan kang digawe kanggo nyingkiri kebeneran, supaya ora kacet ing kesalahan kang padha.