Surat Al-Qalam — Ayat 47

1) Tegesing tembung kang perlu dijlentrehake:

• أَمْ (am): tembung panggandheng kanggo mbedakake utawa milih antarane rong perkara, ing kene ateges "utawa apa".
• الْغَيْبُ (al-ghaib): samubarang kang ora katon, ora dingerteni dening manungsa, mung Allah kang ngudaneni.
• يَكْتُبُونَ (yaktubun): padha nulis, ing kene tegese padha nemtokake utawa mutusake dhewe apa kang dikarepake.

2) Panjlentrehane ayat:

Ayat iki isih ana gandhengane karo seruane Allah marang wong-wong kafir Mekah kang padha mbantah lan ngganggu Rasulullah SAW. Ing ayat sadurunge, Allah nyritakake manawa wong-wong mau padha njaluk supaya Rasulullah enggal-enggal nekakake siksa, lan padha rumangsa paling bener dhewe.

Ing ayat iki, Allah mangsuli kanthi pitakon kanggo ngece lan mbantah dheweke: "Utawa apa wong-wong mau duwe kawruh bab perkara gaib, banjur padha bisa nulis dhewe apa kang dadi putusane?"

Tegese, wong-wong kafir iku ora duwe kawruh bab perkara gaib sethithik wae. Dheweke ora ngerti apa kang bakal kelakon ing tembe, ora ngerti apa kang ana ing atine manungsa, lan mesthi ora ngerti apa kang ana ing Lauhul Mahfuzh. Dadi, kabeh tuduhan lan putusan dheweke marang Rasulullah lan para mukmin iku mung saka hawa nepsu lan panganggepe dhewe, dudu saka kawruh kang bener.

Dheweke rumangsa luwih mulya tinimbang para mukmin, rumangsa bakal menang, lan rumangsa bener dhewe. Nanging kabeh kuwi mung omongan kosong, amarga dheweke ora duwe dhasar kawruh bab gaib. Yen pancen dheweke duwe kawruh bab gaib, mesthine bisa nulis lan nemtokake apa kang bakal kelakon. Nyatane ora bisa, mula jelas yen dheweke mung ngapusi awake dhewe.

3) Piwulang lan paedah kang bisa dijupuk:

• Allah iku Maha Ngudaneni samubarang kang gaib. Ora ana siji wae makhluk kang bisa ngerti perkara gaib kajaba yen Allah paring kawruh marang dheweke lumantar wahyu. Mula, kita kudu tansah ngandel lan pasrah marang Allah.
• Aja gampang mutusake perkara kang ora dimangerteni. Wong kafir padha mutusake dhewe tanpa dhasar kawruh, mula padha kesasar. Kita kudu ngati-ati lan tansah nganggo ilmu kang bener.
• Kawruh iku peparing saka Allah. Dadi wong Islam, kita diajari supaya tansah ngupaya ilmu lan ora rumangsa paling ngerti dhewe. Ilmu kang sejati iku kang diparingake dening Allah lumantar para nabi lan kitab-kitabe.
• Ayat iki nuduhake yen Al-Qur'an iku sumber kawruh kang bener. Allah paring katerangan marang manungsa bab perkara kang ora bisa dingerteni dening akal, supaya manungsa ora kesasar. Mula, ayo padha cedhak marang Al-Qur'an lan tansah maca lan ngresapi isine.
• Wong kang sombong lan rumangsa bener dhewe bakal kalah. Wong kafir Mekah rumangsa paling mulya, nanging pungkasane padha kalah lan asor. Iki dadi piwulang kanggo kita supaya tansah andhap asor lan ora sombong.
• Iman marang perkara gaib iku dadi cirine wong mukmin. Kita ora bisa ngerti kabeh perkara, nanging kita percaya yen Allah ngudaneni kabeh. Iki kang ndadekake ati kita tentrem lan ora gampang goyah.