Сураи Аль-Хакка — Оят 32

1. Маънои калимаҳо:

— «سِلْسِلَةٍ»: занҷир.

— «ذَرْعُهَا»: дарозии он.

— «سَبْعُونَ ذِرَاعًا»: ҳафтод зироъ (як воҳиди ченак дарозӣ).

— «فَاسْلُكُوهُ»: пас ӯро дар он дохил кунед.

1. Тафсири оят:

Ба фариштагони азоб фармуда мешавад, ки ин гуноҳкори саркашро бигиред ва дастонашро бо занҷир ба гарданаш бандед, сипас ӯро ба дӯзах дохил кунед, то аз гармии он азоб кашад. Баъд ӯро дар занҷире аз оҳан, ки дарозиаш ҳафтод зироъ аст, бикашед ва дохил кунед. Ин ҷазо барои он аст, ки вай ба ягонагии Худо имон намеовард ва ба ҳидояти Ӯ амал намекард ва мардумро ба хӯрок додани мискинон ва ниёзмандон ташвиқ намекард.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҷазои Худо дар охират ҳақ ва адолатнок аст ва ҳеҷ гуноҳкор аз азоб намегурезад.

— Қудрати Худо беҳад аст; Ӯ метавонад бо занҷирҳои бузург ва азобҳои сахт гуноҳкоронро ҷазо диҳад.

— Оят моро ташвиқ мекунад, ки ба ягонагии Худо имон оварем, ба ҳидояти Ӯ амал кунем ва ба ниёзмандон кӯмак расонем, то аз чунин азобҳо наҷот ёбем.

— Ин ҳама боиси он мешавад, ки мо ба неъматҳои Ислом ва Қуръон арҷ гузорем ва ба сӯи некӣ ва раҳмдилӣ ба дигарон ҳаракат кунем.