Сураи Аль-Хакка — Оят 33

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «إِنَّهُ»: ҳамоно ӯ.

— «كَانَ»: буд (феъли гузашта, ки давомнокии амалро ифода мекунад).

— «لَا يُؤْمِنُ»: имон намеовард, бовар намекард.

— «بِاللَّهِ»: ба Худованди мутаъол.

— «الْعَظِيمِ»: Бузург, Азим — яке аз сифатҳои Худованд, ки азамату бузургии Ӯро ифода мекунад.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят дар бораи сабаби сазои дӯзахӣ гирифтани он гуноҳкор хабар медиҳад ва мефармояд, ки ӯ ба Худованди Бузург имон намеовард. Яъне, ӯ ба ягонагии Худованд бовар надошт, Ӯро ҳамчун Парвардигори ҳақ намешинохт ва ба дастуроту ҳидояти Ӯ амал намекард. Ин оят нишон медиҳад, ки решаи ҳамаи бадиҳои он шахс инкор ва ношукрии ӯ нисбат ба Худованди Азим буд. Касе, ки ба Худованди Бузург имон намеоварад, дилаш аз тақво холӣ мешавад ва ба гуноҳу зулм рӯй меорад, чунон ки ин шахс дар дунё низ ба мардуми ниёзманд кӯмак намекард ва дигаронро ба хайру эҳсон ташвиқ наменамуд. Пас сабаби асосии ҳалокати ӯ ин буд, ки имон ба Худованди Азим надошт.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

— Имон ба Худованди Бузург асоси наҷот ва саодати инсон аст; бе он ҳеҷ амале қабул намешавад.

— Шинохти бузургии Худованд инсонро ба тавозуъ, шукргузорӣ ва итоат водор мекунад.

— Ин оят ҳушдор медиҳад, ки ноимонӣ ба Худованд оқибати бад дорад ва инсонро ба ҳалокат мебарад.

— Имон бояд бо амали нек ҳамроҳ бошад; имоне, ки ба раҳму эҳсон наангезад, имонӣ суст ва ноқис аст.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба Худованди Азим бовари қавӣ дошта бошем ва сифатҳои бузургии Ӯро дар дил ҷой диҳем, то зиндагии мо пур аз некӣ ва раҳмат гардад.