Сураи Аль-Хакка — Оят 37

1. Маънои калимаҳо:

— «الْخَاطِئُونَ»: гунаҳкорони қасдкунанда, яъне касоне ки бо ихтиёри худ гуноҳ ва хато мекунанд, на аз рӯи нодонӣ.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи ғизои аҳли дӯзах сухан мегӯяд. Дар рӯзи қиёмат кофирро ҳеҷ хешу таборе нест, ки азобро аз ӯ дур кунад, ва ҳеҷ хӯроке надорад, ҷуз ришоби аҳли дӯзах — яъне чизи бадбӯй ва нопоке, ки аз бадани дӯзахиён ҷорӣ мешавад. Ин хӯрокро касе намехӯрад, магар гунаҳкорони саркаш, ки дар куфру гуноҳи худ исрор кардаанд. Онҳо касоне ҳастанд, ки бо қасди худ ба муқобили ростӣ ва ҳақиқат бархостаанд ва аз роҳи дуруст берун рафтаанд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки оқибати куфру гуноҳи исроркарда хеле вазнин аст ва ҳеҷ кас наметавонад дар рӯзи қиёмат ба гунаҳкор кӯмак кунад.

— Ҳақиқати адолати Худовандро нишон медиҳад, ки ҳар кас сазои амали худро мебинад.

— Моро тарғиб мекунад, ки аз гуноҳ ва исрор дар он дурӣ ҷӯем ва ба сӯи тавба ва роҳи рост баргардем.

— Ин оят боиси он мешавад, ки қадри неъматҳои Худованд ва роҳи ҳалоли покро бидонем ва шукргузор бошем.

— Ва моро водор мекунад, ки ба Қуръон пайравӣ кунем, зеро он роҳи наҷот ва саодати ҷовидонро нишон медиҳад.