Сураи Аль-Хакка — Оят 36

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• غِسْلِين (ғислин): дар луғат ба маънои шӯроба ва чирки чизе аст, ва дар истилоҳи шаръӣ ба шӯроба ва рими омехтае гуфта мешавад, ки аз бадани аҳли дӯзах ҷорӣ мешавад.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат ин кофир ва гуноҳкорро ҳеҷ хешу таборе нест, ки азобро аз ӯ дур кунад, ва ҳеҷ хӯроке надорад, ки бихӯрад, ба ҷуз шӯробаи бадбӯй ва рими омехте, ки аз бадани аҳли дӯзах берун меояд. Ин ғизои палид танҳо насиби он гуноҳкорони саркашест, ки дар куфру инкори Худо идома кардаанд ва аз тавба рӯй гардондаанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки оқибати куфру гуноҳи саркашона хеле вазнин аст ва бояд аз он бипарҳезем.
• Нишон медиҳад, ки дар рӯзи қиёмат ҳеҷ кас наметавонад ба дигаре кӯмак кунад, магар бо амали некӯ, ки дар дунё анҷом додааст.
• Моро ба сӯи тавба ва бозгашт ба сӯи Худо даъват мекунад, то пеш аз расидани он рӯз худро наҷот диҳем.
• Ин оят мефаҳмонад, ки Қуръон бо тарҳи воқеии ҷазои амалҳо моро ба роҳи рост ҳидоят мекунад ва дар дилҳо тарсу умедро зинда месозад.
• Ва моро водор мекунад, ки неъматҳои ҳалоли дунёро қадр кунем ва ба ҳаром ва палидӣ рӯй наорем, зеро ҳар амал дар охират ҷазо ё подоши худро дорад.