Сураи Аль-Хакка — Оят 38

1. Маънои калимаҳо:

— «فَلَا أُقْسِمُ»: дар ин ҷо «فَلَا» барои рад кардани гуфтаҳои мушрикон омадааст, яъне «чунин нест, ки онҳо мегӯянд», ва «أُقْسِمُ» ба маънои савганд ёд кардан аст.

— «بِمَا تُبْصِرُونَ»: ба он чизҳое, ки шумо мебинед ва мушоҳида мекунед.

1. Тафсири оят:

Худованд бо ин оят гуфтаҳои кофиронро рад мекунад, ки гумон мекарданд Қуръон шеър ё суханони коҳин аст. Пас Худованд ба он чи шумо мебинед — аз махлуқоти ошкор ва оёти равшани Ӯ — савганд ёд мекунад, ки Қуръон сухани Худост, на сухани шоир ва на сухани коҳин. Ин савганд барои таъкид ва бузургдошти мавзӯъ аст, то диққати шунавандагон ба аҳамияти он ҷалб шавад. Худованд ба ҳар чи дар олам ҳаст, аз диданиҳо ва нодиданиҳо, савганд ёд мекунад, ки ин Қуръон каломи Парвардигори ҷаҳониён аст, ки бар Паёмбари гиромӣ Муҳаммад (с) нозил шудааст.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки Қуръон каломи Худост ва аз ҷониби Ӯ нозил шудааст, на сухани инсон.

— Худованд бо махлуқоти худ савганд ёд мекунад, то мо ба бузургии оёти Ӯ ва аҳамияти Қуръон бештар таваҷҷуҳ кунем.

— Ин оят моро ба тафаккур ва андеша дар бораи оёти ошкор ва пинҳони Худо даъват мекунад, то имон ва яқини мо қавӣ гардад.

— Қуръон китоби ҳидоят аст ва бояд онро бо дили кушода ва андешаи амиқ қабул кунем, на бо шубҳа ва инкор.

— Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки Қуръон дар қадри худ баланд аст ва Худованд худ ба он савганд ёд кардааст, пас мо бояд ба он ифтихор кунем ва онро дӯст дорем.