Surja El-A'raf — Ajet 23

Kuptimet e fjalëve:

• ظَلَمْنَا أَنفُسَنَا: i bëmë dëm vetes sonë me mosbindje.
• تَغْفِرْ لَنَا: të na i mbulosh gabimet dhe të na i falësh.
• تَرْحَمْنَا: të na mëshirosh dhe të kesh mëshirë për ne.
• الْخَاسِرِينَ: ata që humbin lumturinë e tyre në këtë botë dhe në botën tjetër.

Tefsiri i ajetit:

Kur Ademi dhe Hava hëngrën nga pema e ndaluar dhe e ndjenë peshën e gabimit të tyre, ata iu drejtuan Zotit të tyre me pendim dhe përulësi, duke thënë: "O Zoti ynë, ne i bëmë dëm vetes sonë, sepse e kundërshtuam urdhrin Tënd dhe hëngrëm nga pema që na e ndalove. Nëse Ti nuk na i fal gabimet tona dhe nuk na mëshiron me mëshirën Tënde, atëherë ne me siguri do të jemi ndër ata që kanë humbur, duke e humbur shpëtimin e tyre në këtë botë dhe në botën tjetër."

Këto fjalë ishin frymëzim nga Zoti për Ademin, që ai t'i shqiptonte si lutje pendimi, dhe Zoti ia pranoi pendimin dhe e fali. Kjo tregon se sa i madh është falja e Zotit dhe sa i afërt është Ai me robërit e Tij kur ata pendohen sinqerisht.

Përfitimet nga ajeti:

1. Pendimi është dera e shpëtimit: Edhe pejgamberët, edhe pse ishin të mbrojtur nga gabimet e mëdha, kur bënë një gabim të vogël, u penduan menjëherë. Kjo na mëson se kushdo që gabon, duhet të nxitojë në pendim pa u vonuar.
2. Përulësia para Zotit: Ademi dhe Hava nuk u justifikuan, por e pranuan gabimin e tyre me përulësi. Kjo na mëson që të mos kërkojmë justifikime për gabimet tona, por t'i pranojmë ato dhe të kërkojmë falje.
3. Mëshira e Zotit është e pakufishme: Zoti i pranoi pendimin e tyre dhe i fali. Kjo na jep shpresë të madhe se, sado i madh të jetë gabimi ynë, pendimi i sinqertë e hap derën e faljes.
4. Lutja është çelësi i ndihmës: Ata iu drejtuan Zotit me lutje, dhe kjo na mëson se në çdo vështirësi dhe pas çdo gabimi, duhet t'i drejtohemi Zotit me lutje dhe përgjërim.
5. Frika nga humbja: Ata e ndjenë frikën e humbjes, dhe kjo na bën të kuptojmë se humbja më e madhe është largimi nga mëshira e Zotit. Prandaj, duhet të kërkojmë gjithmonë faljen dhe mëshirën e Tij.