سوڕەتی ئه‌عراف — ئایه‌ت 23

واتە: ئادەم و حەووا وتیان: ئەی پەروەردگارمان، ئێمە ستەممان لە خۆمان کرد بە خواردنی لە درەختەکە کە تۆ لێی قەدەغەت کردین، و ئەگەر تۆ گوناهەکانمان لێ نەبوریت و بەزەییت پێماندا نەهێنیت، ئەوا بە دڵنیایی لە زیانباران دەبین لە دونیاو قیامەتدا، چونکە بەختمان لە دەست داوە بە سەرپێچیکردنی فەرمانەکەت.

ئەم دوعایەش ئەو وشانە بوون کە خوا بە ئادەمی فەرموو کە بیانوێت و پەنای بۆ خوا بهێنێت، جا کاتێک ئەم دوعایەیان کرد، خوا تەوبەی لێوانەشیان قبوڵ کرد و لێیان بوردی.

ئەی بەندەکانی خوا! ئەم ڕووداوە فێرمان دەکات کە مرۆڤ هەر کاتێک گوناهێکی کرد، دەبێت زوو تەوبە بکات و بگەڕێتەوە بۆ لای خوا، وەک ئەوەی ئادەم و حەووا کردیان. خوا بەخشندە و میهرەبانە، دەرگای تەوبەی بۆ هەموو بەندەکانی کردووەتەوە، بۆیە با هیچ کەسێک نائومێد نەبێت لە بەزەیی خوا، چونکە خوا فەرموویەتی: ﴿قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَىٰ أَنفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِن رَّحْمَةِ اللَّهِ﴾ واتە: بڵێ ئەی بەندەکانم کە لە خۆتان تێپەڕتان، نائومێد مەبن لە بەزەیی خوا.