Сураи Аль-Араф Оят 39 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Пешвоён ба пайравон гӯянд: «Шуморо бар мо ҳеҷ бартарӣ нест,…

Аль-Араф · 39/206

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Аль-Араф

وَقَالَتْ أُولَاهُمْ لِأُخْرَاهُمْ فَمَا كَانَ لَكُمْ عَلَيْنَا مِن فَضْلٍ فَذُوقُوا الْعَذَابَ بِمَا كُنتُمْ تَكْسِبُونَ ۝٣٩

🔤 Transliteration

Wa qaalat oolaahum li ukhraahum famaa kaana lakum `alainaa min fadlin fazooqul azaaba bimaa kuntum taksiboon

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Пешвоён ба пайравон гӯянд: «Шуморо бар мо ҳеҷ бартарӣ нест, инак ба ҷазои корҳое, ки карда будед, азобро бичашед!»

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

«أُولَاهُمْ»: пешвоён ва бузургони онҳо, яъне касоне ки дигарон аз онҳо пайравӣ мекарданд.
«أُخْرَاهُمْ»: пайравони онҳо, яъне тобеъон ва дунболакунандагон.
«فَضْلٍ»: бартарӣ, афзалият ва неъмате, ки боиси сабук шудани азоб гардад.
«ذُوقُوا»: бичашед, яъне азоби дарднокро ҳис кунед ва бибинед.
«تَكْسِبُونَ»: ба даст меовардед ва мекунед аз гуноҳу куфр.

Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ҳолати аҳли дӯзахро баён мекунад. Пешвоён ва бузургони гумроҳ ба пайравони худ мегӯянд: шумо бар мо ҳеҷ бартарӣ ва афзалият надоред, зеро ҳам мо ва ҳам шумо дар гумроҳӣ ва куфр баробар будем. Ҳар ду гурӯҳ дар пайравии ботил ва содир кардани амалҳое, ки сабаби азоб гардиданд, шарик ҳастанд. Пас на шумо бар мо афзалият доред ва на мо бар шумо, то ки касе аз азоб озод шавад ё азоби касе сабук гардад. Сипас Худованд ба ҳамаи онҳо мефармояд: бичашед азоби дӯзахро, ки сазовори шумост, ба сабаби он куфру гуноҳе, ки дар дунё ба даст меовардед ва мекунед. Ҳеҷ узре барои шумо нест, зеро шумо худ ихтиёр карда, роҳи ботилро пеша гирифтед ва аз пешвоёни гумроҳ пайравӣ намудед.

Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

Ин оят нишон медиҳад, ки дар назди Худованд масъулияти инсон шахсӣ аст ва ҳеҷ кас наметавонад гуноҳи дигариро ба гардан гирад ё аз азоб озод кунад.
Қуръон бо адлу инсоф ҳақиқатро баён мекунад, то инсон пеш аз рӯзи қиёмат фикр кунад ва роҳи рост интихоб намояд.
Ин оят огоҳист, ки пайравӣ аз пешвоёни ботил ва тақлиди кӯрона наҷот намедиҳад, балки инсон бояд бо ақл ва далел роҳи ҳақро ҷӯяд.
Худованд одил аст ва касеро бе сабаб азоб намекунад; азоб танҳо ба сабаби амалҳои худи инсон аст.
Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар дунё имкони тавба ва бозгашт ба сӯи Худованд ҳаст, пеш аз он ки пушаймонӣ суд накунад.
Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст, ки инсонро аз гумроҳӣ наҷот медиҳад ва ба роҳи саодати ҷовидон ҳидоят мекунад.

📜 Оят 37-41 — Сураи Аль-Араф

37فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرَىٰ عَلَى اللَّهِ كَذِبًا أَوْ كَذَّبَ بِآيَاتِهِ ۚ أُولَٰئِكَ يَنَالُهُمْ نَصِيبُهُم مِّنَ الْكِتَابِ ۖ حَتَّىٰ إِذَا جَاءَتْهُمْ رُسُلُنَا يَتَوَفَّوْنَهُمْ قَالُوا أَيْنَ مَا كُنتُمْ تَدْعُونَ مِن دُونِ اللَّهِ ۖ قَالُوا ضَلُّوا عَنَّا وَشَهِدُوا عَلَىٰ أَنفُسِهِمْ أَنَّهُمْ كَانُوا كَافِرِينَ

Кист ситамкортар аз он, ки ба Худо дурӯғ бандад ё оёти Ӯро дурӯғ барорад? Насибе, ки барояшон муқаррар шуда, ба онҳо хоҳад расид. Он гоҳ ки фиристодагони мо биёянд, то ҷонашонро бигиранд, мепурсанд: «0н чизҳое, ки ба ҷои Худо парастиш мекардед. акиуи куҷоянд?. Гӯянд; «Нест шуданд ва аз дасти мо рафтанд!» Ва дар ин ҳол ба зиёни худ шоҳидӣ диҳанд, ки кофир будаанд.

38قَالَ ادْخُلُوا فِي أُمَمٍ قَدْ خَلَتْ مِن قَبْلِكُم مِّنَ الْجِنِّ وَالْإِنسِ فِي النَّارِ ۖ كُلَّمَا دَخَلَتْ أُمَّةٌ لَّعَنَتْ أُخْتَهَا ۖ حَتَّىٰ إِذَا ادَّارَكُوا فِيهَا جَمِيعًا قَالَتْ أُخْرَاهُمْ لِأُولَاهُمْ رَبَّنَا هَٰؤُلَاءِ أَضَلُّونَا فَآتِهِمْ عَذَابًا ضِعْفًا مِّنَ النَّارِ ۖ قَالَ لِكُلٍّ ضِعْفٌ وَلَٰكِن لَّا تَعْلَمُونَ

Гӯяд: «Ба миёни умматҳое, ки пеш аз шумо будаанд, аз ҷинну инс дар оташ дохил шавед. Ҳар уммате, ки ба оташ дохил шавад, уммати ҳамдини худро лаънат кунад. То чун ҳамагӣ дар он ҷо гирд оянд, гурӯҳҳое, ки пайрав будаанд, дар бораи гурӯҳҳое, ки пешво будаанд, гӯянд: «Парвардигоро, инҳо моро гумроҳ карданд, дучандон дар оташ азобашон кун». Гӯяд: «Азоби ҳама дучандон аст, вале шумо намедонед!»

39وَقَالَتْ أُولَاهُمْ لِأُخْرَاهُمْ فَمَا كَانَ لَكُمْ عَلَيْنَا مِن فَضْلٍ فَذُوقُوا الْعَذَابَ بِمَا كُنتُمْ تَكْسِبُونَ

40إِنَّ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا وَاسْتَكْبَرُوا عَنْهَا لَا تُفَتَّحُ لَهُمْ أَبْوَابُ السَّمَاءِ وَلَا يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ حَتَّىٰ يَلِجَ الْجَمَلُ فِي سَمِّ الْخِيَاطِ ۚ وَكَذَٰلِكَ نَجْزِي الْمُجْرِمِينَ

Дарҳои осмон бар рӯи касоне, ки оёти Моро дурӯғ гуфтанд ва аз онҳо сар тофтаанд, кушода намешаванд ва ба биҳишт намедароянд, то он гоҳ, ки шутур аз сӯрохи сузан бигзарад. Ва осиёнро инчунин ҷазо медиҳем!

41لَهُم مِّن جَهَنَّمَ مِهَادٌ وَمِن فَوْقِهِمْ غَوَاشٍ ۚ وَكَذَٰلِكَ نَجْزِي الظَّالِمِينَ

Бистаре аз оташи ҷаҳаннам дар зер ва пӯшише аз оташи ҷаҳаннам бар рӯй доранд. Ва ситамкоронро инчунин ҷазо медиҳем!

← Оят 38 📖 Аль-Араф Оят 40 →

Аль-АрафФеҳристи Қуръон

206Оят

MeccanRevelation

39Оят

Тарҷума — Аль-Араф 39

Сураи Аль-Араф Оят 39 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Пешвоён ба пайравон гӯянд: «Шуморо бар мо ҳеҷ бартарӣ нест,…

Сураи Оят 39/206 — Сураи Аль-Араф الأعراف (Meccan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Аль-Араф Гӯш кун, Сураи Аль-Араф Тарҷума, Сураи Аль-Араф mp3, Сураи Аль-Араф pdf. Оят 37–41. Ба Тоҷикӣ: Русский.