Сураи Аль-Араф — Оят 4

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• قَرْيَةٍ (қаря) — деҳа ё шаҳр; дар ин ҷо мақсад мардуми он аст.
• أَهْلَكْنَا (аҳлакно) — нест кардем, ҳалок гардондем.
• بَأْسُنَا (баъсуно) — азоби Мо, азоби сахти Мо.
• بَيَاتًا (баётан) — дар вақти шаб, шабона.
• قَائِلُونَ (қоилун) — оромгирандагон дар нимрӯзӣ; «қайлула» ором гирифтан дар мобайни рӯз аст, хоҳ хоб бошад хоҳ набошад.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят хабар медиҳад, ки мардуми бисёре аз деҳаҳо ва шаҳрҳоро ба сабаби инкор кардани паёмбарон ва исрори худ бар куфру гумроҳӣ ҳалок гардондем. Вақте ки онҳо дар ғафлат буданд, азоби сахти Мо бар онҳо фуромад — гоҳе шабона, дар ҳоле ки хуфта буданд, ва гоҳе дар нимрӯз, дар ҳоле ки ором мегирифтанд. Худованд ин ду вақтро махсус зикр кард, зеро инҳо вақтҳои оромӣ ва истироҳатанд; омадани азоб дар чунин лаҳзаҳо боз ҳам даҳшатноктар ва сахттар аст. Онҳо натавонистанд азоби Худоро аз худ дафъ кунанд ва худоёни сохтаи онҳо низ онро аз онҳо боз надоштанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд одил аст ва ба мардуми саркаш, ки паёмбаронро инкор мекунанд, мӯҳлат медиҳад, аммо вақте азоб фуруд ояд, ҳеҷ кас наметавонад онро боздорад.
• Азоб метавонад дар ҳар вақт — шаб ё рӯз — биёяд, бинобар ин инсон бояд ҳамеша ҳушёр бошад ва аз гуноҳу куфр дурӣ ҷӯяд.
• Ҳеҷ махлуқ ва ҳеҷ худои сохта наметавонад инсонро аз азоби Худо наҷот диҳад; танҳо имон ва амали солеҳ метавонад сабаби раҳмат гардад.
• Ин оят даъват мекунад, ки инсон ба неъматҳои Ислом ва Қуръон қаноат кунад, зеро онҳо роҳи наҷот ва саодати дуняву охиратанд.
• Худованд мардумро тарғиб мекунад, ки ба паёмбарон имон оваранд ва аз саркашӣ даст кашанд, то аз сарнавишти умумҳои пешина ибрат гиранд ва ба роҳи рост ҳидоят ёбанд.