Сураи Аль-Араф — Оят 43

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• نَزَعْنَا: Мо бардоштем, нест кардем.
• غِلّ: кина, адоват, ҳасади пинҳонӣ дар дил.
• تَجْرِي مِن تَحْتِهِمُ الْأَنْهَارُ: аз зери қасрҳо ва дарахтони онҳо дарёҳо ҷорӣ мешаванд.
• هُدْنَا: роҳнамоӣ кард, ба роҳи рост ҳидоят намуд.
• أُورِثْتُمُوهَا: онро ба шумо мерос доданд, яъне дода шуд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол хабар медиҳад, ки дар охират аз дилҳои аҳли биҳишт ҳар гуна кина, адоват ва ҳасадеро, ки дар дунё миёни онҳо вуҷуд дошт, пурра бармедорад ва пок месозад. Ин як неъмати бузург аст, ки дилҳои онҳоро соф ва аз ҳар гуна олудагиҳо пок мегардонад. Ҳамчунин аз зери қасрҳо ва манзилҳои онҳо дарёҳо ҷорӣ мешаванд, ки ин лаззат ва шодии онҳоро боз ҳам зиёдтар мекунад.

Аҳли биҳишт ҳангоми ворид шудан ба он ҷой бо забони шукр мегӯянд: «Ҳама сипос ба Худовандест, ки моро ба ин амали солеҳ, ки сабаби расидан ба ин неъматҳо гардид, муваффақ кард. Агар Худованд моро ҳидоят намекард, мо ҳаргиз ба роҳи рост ҳидоят намеёфтем ва ба ин саодат намерасидем.» Онҳо ҳамчунин эътироф мекунанд, ки паёмбарони Парвардигорашон ҳақро оварда буданд ва ҳар он чизе ки дар дунё хабар дода буданд, аз ваъда ва таҳдид, ҳама рост буд. Он гоҳ ба онҳо нидо карда мешавад, ки ин ҳамон биҳиштест, ки ба шумо ба сабаби амалҳои некӯатон дода шуд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки дар биҳишт дилҳои аҳли он аз ҳар гуна кина ва адоват пок мешаванд, ки ин ба худи онҳо лаззати маънавӣ мебахшад.
• Аҳли биҳишт ҳамеша ба Худованд шукр мегӯянд ва эътироф мекунанд, ки ҳидоят ва муваффақият танҳо аз ҷониби Худованд аст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар дунё дилҳои худро аз кина ва адоват пок кунем, то дар охират ба ин неъмати бузург ноил гардем.
• Он нишон медиҳад, ки амалҳои солеҳ сабаби ворид шудан ба биҳишт мегарданд, вале ин ҳама бо раҳмат ва ҳидояти Худованд аст.
• Ин оят боиси умедворӣ ва рағбат ба амалҳои некӯаст, зеро Худованд ваъда додааст, ки подоши некӯкоронро зойеъ намекунад.