Сураи Аль-Араф — Оят 51

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• لهوًا: бозича, чизе ки инсонро аз кори ҷиддӣ бозмедорад.
• لعبًا: бозӣ, амали беҳуда ва бефоида.
• غرّتهم: фирефта кард, бовар кунонд ба чизе ки воқеӣ нест.
• ننساهم: мо онҳоро фаромӯш мекунем, яъне тарк мекунем дар азоб.
• لقاء يومهم هذا: вохӯрӣ бо рӯзи қиёмат, яъне ҳисобу ҷазо дар он рӯз.
• يجحدون: инкор мекунанд, рад мекунанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи касоне сухан мегӯяд, ки дини худро ба бозӣ ва хушигузаронӣ табдил доданд. Онҳо аҳкоми динро сабук гирифтанд, ба он масхара мекарданд ва онро танҳо василаи дилхушӣ мешумурданд. Зиндагии дунё бо зебоиҳо ва неъматҳои гузарои худ онҳоро фирефта кард, то ҷое ки барои охират ҳеҷ амале накарданд ва ба вохӯрӣ бо рӯзи қиёмат бовар накарданд ё онро фаромӯш карданд.

Пас дар рӯзи қиёмат Худованди мутаъол онҳоро тарк мекунад дар азоби дардовар, ба онҳо раҳм намекунад ва онҳоро ба ҳоли худ мегузорад — ба мисли он ки онҳо вохӯрӣ бо ин рӯзи бузургро фаромӯш карда буданд ва барои он ҳеҷ тайёрӣ надиданд. Ин ҷазо ба он сабаб аст, ки онҳо оёти равшани Худоро инкор мекарданд ва онро рад мекарданд, ҳол он ки ҳақ будани онро медӯнистанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон набояд динро сабук ва бозича гирад, балки бояд онро ҷиддӣ бигирад ва ба аҳкоми он амал кунад.
• Зебоиҳои дунё набояд моро аз охират ғофил кунанд, зеро дунё гузаро аст ва охират ҷовидон аст.
• Фаромӯш кардани рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоб боиси ҳалокат мегардад, пас ҳамеша бояд ба ёди он рӯз бошем ва барои он амали нек кунем.
• Инкор кардани оёти Худо ва рад кардани ҳақиқат пас аз донистани он, гуноҳи бузург аст ва ба азоби дардовар мерасонад.
• Худованд одил аст: ҳар кас дунёро бар охират тарҷеҳ диҳад ва аз ёди Худо ғофил шавад, дар рӯзи қиёмат низ аз раҳмати Худо маҳрум мегардад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дини Исломро бо ишқ ва самимият қабул кунем, аз бозиҳои беҳуда дурӣ ҷӯем ва зиндагии дунёро танҳо воситае барои расидан ба хушнудии Худо ва биҳишт бидонем.