Сураи Аль-Араф — Оят 50

1. Маънои калимаҳо:

• «وَنَادَىٰ»: нидо карданд, овоз доданд.
• «أَصْحَابُ النَّارِ»: аҳли дӯзах, сокинони оташ.
• «أَصْحَابُ الْجَنَّةِ»: аҳли биҳишт, сокинони ҷаннат.
• «أَفِيضُوا عَلَيْنَا»: бар мо бирезед, ба мо бипошед.
• «حَرَّمَهُمَا»: он дуро ҳаром кард, яъне об ва таомро манъ намуд.

1. Тафсири оят:

Аҳли дӯзах рӯ ба аҳли биҳишт оварда, бо овози баланд аз онҳо ёрӣ мепурсанд ва мегӯянд: «Аз об ё аз он чизҳое, ки Худованд ба шумо рӯзӣ додааст, ба мо бирезед ва ба мо бирасонед, то аз ин азоб каме сабукӣ ёбем». Аҳли биҳишт дар посух мегӯянд: «Ҳамоно Худованд ин ду чиз — об ва таомро — бар кофирон ҳаром кардааст». Яъне онҳо бо куфру инкори худ ин неъматҳоро аз даст додаанд ва ҳоло на об ба онҳо мерасад ва на таом. Ин оят нишон медиҳад, ки биҳишт болотар аз дӯзах аст, зеро аҳли дӯзах ба сӯи аҳли биҳишт нигоҳ карда, аз онҳо мадад мехоҳанд. Инчунин равшан месозад, ки неъматҳои Худованд танҳо барои бандагони шукргузор ва имоновар аст ва кофирон аз он маҳрум мебошанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки неъматҳои Худованд маҳдуд ва арзишманд ҳастанд ва бояд дар дунё барои ба даст овардани онҳо дар охират талош кунем.
• Имон ва шукргузорӣ сабаби расидан ба неъматҳои ҷовидонӣ дар биҳишт мегардад, дар ҳоле ки куфр ва инкор боиси маҳрумият аз онҳо мешавад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар дунё фурсатро аз даст надиҳем ва пеш аз он ки дер шавад, ба сӯи Худованд рӯ оварем, зеро дар охират пушаймонӣ суд надорад.
• Ҳамчунин ин оят мефаҳмонад, ки аҳли биҳишт ба аҳли дӯзах кӯмак карда наметавонанд, чунки ҳар кас натиҷаи амали худро мебинад ва ин адолати Худовандро нишон медиҳад.
• Ин оят моро ба сӯи он ҳидоят мекунад, ки қадри обу таому дигар неъматҳои Худовандро бидонем ва аз онҳо барои ибодат ва некӣ истифода барем, то дар охират аз онҳо баҳраманд гардем.