Сураи Аль-Араф — Оят 52

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• فَصَّلْنَاهُ — онро равшану муфассал баён кардем, ҳукму аҳком ва қиссаҳояшро аз ҳам ҷудо ва возеҳ намудем.
• هُدًى — роҳнамоӣ, яъне сабаби ҳидоят ба роҳи рост.
• رَحْمَةً — раҳмат, меҳрубонӣ ва некӣ.
• لِّقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ — барои мардуме, ки имон меоваранд ва тасдиқ мекунанд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло мефармояд, ки Мо ба ин мардум китобе овардем — яъне Қуръони Каримро, ки онро бо илми худ ва дониши комил ба таври равшану муфассал баён намудем. Дар он ҳамаи чизҳое, ки барои ҳидояти инсон лозиманд, аз аҳкому дастурҳо ва қиссаҳои ибратомӯз ба таври возеҳ баён шудаанд. Ин китобро Мо бо дониши хеш муфассал гардонидем, на аз рӯи гумон ё хато. Ин Қуръон барои онҳое, ки имон меоваранд, роҳнамо ба сӯи роҳи рост ва ҳақиқат аст ва барои онҳо раҳмату меҳрубонӣ аст, зеро дар он роҳи некӣ дар дунё ва охират нишон дода шудааст. Аллоҳ ин неъматро махсусан барои аҳли имон гардонидааст, чунки танҳо онҳоянд, ки аз ин китоб фоида мегиранд ва ба воситаи он ҳидоят меёбанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Қуръони Карим китоби Худост, ки бо илму дониши комил ба таври равшану муфассал баён шудааст ва ҳамаи роҳҳои некӣ дар он нишон дода шудаанд.
• Қуръон барои ҳар касе, ки ба он имон меоварад, роҳнамо ва раҳмат аст — он инсонро аз гумроҳӣ ба сӯи роҳи рост мебарад.
• Қуръон сарчашмаи некӣ дар дунё ва охират аст; ҳар ки ба он пайравӣ кунад, ба хайру саодат мерасад.
• Аллоҳ ин китобро барои ҳамаи мардум овардааст, аммо танҳо аҳли имон аз он баҳра мегиранд ва ҳидоят меёбанд.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба Қуръон имон оварем, онро бихонем ва ба дастурҳояш амал кунем, то аз раҳмату ҳидояти он баҳраманд шавем.