Сураи Аль-Араф — Оят 94

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• الْبَأْسَاء: тангии зиндагӣ, фақирӣ ва ниёзмандӣ дар молу дороӣ.
• الضَّرَّاء: беморӣ, касалӣ ва ранҷу дард дар бадан.
• يَضَّرَّعُونَ: тавозуъ мекунанд, худро хор мекунанд ва ба Худо рӯ меоранд бо дуову илтиҷо.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол хабар медиҳад, ки ҳар гоҳ дар шаҳре паёмбаре фиристодем, то мардумро ба ибодати Худои ягона даъват кунад ва аз ширку гуноҳ боздорад, аммо сокинони он шаҳр ӯро дурӯғгӯ шумурданд ва ба куфру саркашӣ идома доданд, пас Мо онҳоро гирифтор кардем ба фақириву ниёзмандӣ ва ба бемориву касалӣ. Ин озмоиш ба он хотир буд, ки шояд онҳо дар баробари Худо фурӯтанӣ кунанд, аз кибру ғурур даст кашанд ва ба сӯи ҳаққу роҳи дуруст бозгарданд. Ин суннати Худо дар миёни умматҳои гузашта аст, ки ҳар қавме паёмбарашро дурӯғ шумурд, ба чунин сахтиҳо гирифтор шуд, то шояд ба худ ояд ва тавба кунад. Ин оят ҳамчунин ҳушдор ва таҳдидест барои қавми Қурайш ва ҳамаи касоне, ки куфр меварзанд ва паёмбаронро дурӯғ мешумуранд, то бидонанд, ки ин роҳ ба ҳалокат мебарад ва бояд пеш аз расидани азоб ба Худо рӯ оваранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованд бандагони худро танҳо барои азоб намегирад, балки ба воситаи сахтиҳо мехоҳад онҳоро ба роҳи рост ҳидоят кунад ва ба тавба водор созад.
• Фурӯтанӣ ва тавозуъ дар баробари Худо калиди раҳмат аст; ҳар кас ки худро хор кунад ва ба Худо рӯ оварад, умеди наҷот дорад.
• Куфру саркашӣ ва дурӯғ шумурдани паёмбарон сабаби гирифтор шудан ба мусибату сахтиҳост, пас бояд аз таърихи умматҳои гузашта ибрат гирифт.
• Худо ҳамеша одил аст ва ҳеҷ қавмеро бе ҳушдор ва бе далел азоб намедиҳад; пеш аз азоб бо роҳҳои гуногун онҳоро огоҳ мекунад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар вақти сахтиҳо ба ҷои шикоят ва ноумедӣ, ба Худо рӯ оварем ва аз Ӯ мадад хоҳем, зеро танҳо Ӯст, ки мушкилотро бартараф мекунад.