Сураи Аль-Араф — Оят 95

1. Маънои калимаҳои душвор:

• السَّيِّئَةِ: Ҳолати бад, сахтӣ ва тангиву фақирӣ.
• الْحَسَنَةَ: Ҳолати нек, фарохӣ, саломатӣ ва неъмат.
• عَفَوا: Афзун шуданд дар молу фарзанд ва қувват ёфтанд.
• بَغْتَةً: Ногаҳон, бехабар ва якбора.
• الضَّرَّاءُ: Зарар, беморӣ ва сахтӣ.
• السَّرَّاءُ: Хушӣ, фарохӣ ва некӯахволӣ.

1. Тафсири оят:

Баъд аз он ки мардуми он деҳаро бо тангиву сахтӣ ва беморӣ гирифтор кардем, то шояд ба Худо рӯй оваранд ва тавба кунанд, онҳо тавба накарданд. Пас мо ҳолати бади онҳоро ба ҳолати нек табдил додем — саломатӣ дар баданҳояшон, фарохӣ дар молу ризқашон ва амният ба онҳо ато кардем, то шояд шукр гӯянд ва аз роҳи нодуруст баргарданд. Онҳо то дараҷае афзун шуданд дар молу фарзанд, ки ғурур ва худписандӣ онҳоро фаро гирифт. Онҳо гуфтанд: «Ин ҳолатҳои хушӣ ва сахтӣ одати ҳамешагии рӯзгор аст — гоҳе хушӣ меояд ва гоҳе сахтӣ, чунон ки ба падарону ниёгони мо низ чунин расидааст». Онҳо инро аз ёдоварӣ ва ибрат гирифтан нафаҳмиданд ва надонистанд, ки сахтиҳо барои огоҳӣ ва неъматҳо барои озмоиш ва имтиҳонанд. Баъд аз ин ҳама, мо онҳоро ногаҳон бо азоб гирифтор кардем, дар ҳоле ки онҳо ҳеҷ интизори азоб набуданд ва хатари ҳалокатро ба хотир намеоварданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованди Таъоло бандагонашро бо сахтиҳо ва неъматҳо меозмояд, то оё ба Ӯ рӯй меоваранд ва шукр мекунанд ё не.
• Неъматҳо метавонанд воситаи имтиҳон ва «истидроҷ» бошанд, яъне ба банда мӯҳлат дода мешавад, то шояд ба худ ояд ва тавба кунад.
• Ғурур ва худписандӣ дар вақти фарохӣ метавонад одамро аз ёдоварии Худо ғофил созад ва ба ҳалокат наздик кунад.
• Ҳаёти дунё даврон аст — гоҳе хушӣ ва гоҳе сахтӣ, вале бандаи бояд дар ҳар ҳолат ба Худо таваккул кунад ва аз Ӯ ғофил нашавад.
• Азоб ва гирифтории Худо метавонад ногаҳон бирасад, пас бояд ҳамеша омода ва бедор буд ва аз гуноҳ тавба кард.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Қуръон гӯш диҳем, аз саргузашти умматҳои гузашта ибрат гирем ва ба роҳи рост қадам гузорем, то аз азоби ногаҳонӣ наҷот ёбем.