Сураи Аль-Араф — Оят 93

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «فَتَوَلَّىٰ»: рӯй гардонд, дур шуд.

— «أَبْلَغْتُكُمْ»: ба шумо расондам, хабар додам.

— «رِسَالَاتِ»: паёмҳо, рисолатҳои Парвардигор.

— «نَصَحْتُ»: панд додам, некхоҳӣ кардам.

— «آسَىٰ»: ғамгин шавам, андӯҳгин гардам.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки азоби Худо бар қавми Шуайб фурӯ омад ва онҳо ҳалок шуданд, паёмбарашон Шуайб (алайҳис-салом) аз миёни онҳо рӯй гардонд ва гуфт: «Эй қавми ман! Ман паёмҳои Парвардигорамро ба шумо расондам ва ба шумо некхоҳӣ кардам, шуморо ба ягонагӣ ва итоати Худо даъват намудам ва аз куфру исён боздоштам, аммо шумо суханамро нашнидед ва итоат накардед». Сипас гуфт: «Пас чӣ гуна ман бар қавме, ки кофир шуданд ва бар куфри худ исрор варзиданд, ғамгин шавам?» Ин суханонро ӯ аз шиддати андӯҳ ва таассуф бар онҳо гуфт, баъд худашро сарзаниш кард, ки чаро бояд бар чунин қавми кофир ғамгин бошад, ҳол он ки ӯ тамоми кӯшишро дар расондани рисолат ва панд додан ба харҷ дода буд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки вазифаи паёмбар танҳо расондани рисолат ва некхоҳист; ҳидоят аз ҷониби Худост.

— Паёмбар бояд тамоми кӯшишро дар даъват ва панд додан ба харҷ диҳад, ҳатто агар қавм қабул накунанд.

— Ғамгин шудан бар ҳалокати кофирон баъд аз тамоми кӯшишҳо беҳуда аст, зеро онҳо худашон роҳи куфрро интихоб карданд.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба даъвати некиву ростӣ кӯшиш кунем ва натиҷаро ба Худо супорем.

— Ҳамчунин дарс медиҳад, ки бояд қабули ҳақро ҷиддӣ гирем ва аз исрор бар ботил парҳез кунем, то аз раҳмати Худо маҳрум нашавем.