Surah Al-A'raf — Talata 99

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• Makar Allah: Ang unti-unting pagpaparusa at pagpabaya ng Allah sa mga makasalanan sa pamamagitan ng pagbibigay sa kanila ng mga biyaya at kasaganaan sa mundo, habang sila ay nagpapatuloy sa kanilang pagsuway, hanggang sa bigla silang dakpin sa oras na hindi nila inaasahan.
• Al-Qawmul Khasirun: Ang mga taong nawalan ng kabutihan at napariwara ang kanilang mga sarili dahil sa kanilang kawalan ng pananampalataya at pagmamataas.

Interpretasyon ng Talata:

Pagkatapos banggitin ng Allah ang mga naging kapalaran ng mga dating bansa na nagtakwil sa mga sugo, itinatanong Niya nang may pagbabanta: Ang mga taong ito ba na nagtakwil sa katotohanan at nanirahan sa mga pamayanan ay naging panatag na ba sila sa unti-unting parusa ng Allah? Sila ba ay nalinlang ng Kanyang pagbibigay sa kanila ng mga biyaya at pagpapala sa kanilang makamundong buhay, samantalang ito ay isang uri ng pagpapaabot ng panahon at pag-akit sa kanila tungo sa higit pang kapahamakan? Tunay na walang sinuman ang nagiging panatag sa parusa at pagdakip ng Allah maliban sa mga taong nawalan ng kabutihan at napariwara ang kanilang mga sarili — sila ang mga hindi nakauunawa sa lalim ng kapangyarihan ng Allah at sa Kanyang katarungan. Ang mga taong ito ay nalinlang ng kanilang mga sarili at ng kanilang mga pagnanasa, kaya hindi nila iniisip ang kahihinatnan ng kanilang mga gawa. Samantalang ang mga taong pinagpala ng Allah ng tamang pag-unawa, sila ay natatakot sa Kanyang parusa, hindi sila nalilinlang ng mga biyayang natatanggap nila, bagkus itinuturing nila itong isang pagsubok at pagkakataon upang magpasalamat at maging matatag sa pagsunod.

Mga Aral na Mapupulot:

1. Ang mga biyaya at pagpapala sa mundo ay hindi palaging tanda ng kaluguran ng Allah; maaaring ito ay isang unti-unting parusa at pagsubok. Kaya't ang isang mananampalataya ay hindi dapat malinlang ng kanyang taglay na kayamanan, kalusugan, o kapangyarihan.
2. Ang tunay na takot sa Allah at sa Kanyang parusa ay tanda ng tamang pananampalataya at kabaitan; ito ang nagtutulak sa tao upang magsikap sa pagsunod at lumayo sa mga kasalanan.
3. Ang Islam ay nagtuturo sa atin ng balanse sa pagitan ng pag-asa sa awa ng Allah at ng takot sa Kanyang parusa — hindi tayo nawawalan ng pag-asa sa Kanyang awa, at hindi rin tayo nagiging panatag sa Kanyang parusa.
4. Ang pagkakaroon ng kamalayan sa mga palatandaan ng Allah at pag-iisip sa mga nangyari sa mga naunang bansa ay nagpapalakas ng pananampalataya at nagtuturo sa atin ng aral upang hindi tayo mahulog sa mga pagkakamaling kanilang ginawa.