Surja El-A'raf — Ajet 99

Kuptimet e fjalëve:

• Mekrullah (مَكْرَ اللَّهِ): Dinakëria e All-llahut, pra ndëshkimi i Tij i fshehtë dhe gradual, duke i lënë njerëzit në begati e pastaj i kap papritur.
• El-Kavmul-hasirun (الْقَوْمُ الْخَاسِرُونَ): Njerëzit që kanë humbur veten dhe kanë pësuar dëm të madh, sepse mohuan të vërtetën dhe nuk besuan.

Tefsiri i Ajetit:

All-llahu i Lartësuar e bën këtë pyetje retorike për t'i qortuar dhe vënë në siklet banorët e qyteteve që i përgënjeshtruan të dërguarit e Tij: A mos u ndien të sigurt ata nga dinakëria e All-llahut dhe ndëshkimi i Tij i fshehtë? Ata u mashtruan nga begatitë dhe pasuria që ua dhamë, duke menduar se kjo është shenjë e kënaqësisë Sonë, por në realitet ishte një tërheqje graduale drejt shkatërrimit. All-llahu i jep njeriut afat dhe e lë të zhytet në të mirat e kësaj bote, e kur ai harron Zotin e vet dhe mendon se është i sigurt, atëherë e kap me ndëshkim papritur, kur ai nuk e pret.

Pastaj vjen përgjigjja vendimtare: "Askush nuk ndihet i sigurt nga dinakëria e All-llahut, përveç njerëzve që kanë humbur." Kjo do të thotë se vetëm ai që ka humbur rrugën e drejtë dhe e ka shitur jetën e përtejme për këtë botë, guxon të ndihet i sigurt nga ndëshkimi i All-llahut. Sa i përket besimtarit të vërtetë, ai gjithmonë ka frikë nga Zoti i tij, nuk mashtrohet nga begatitë, por i sheh ato si sprovë dhe mirënjohje, prandaj vazhdimisht lutet dhe kërkon falje, duke mos u ndier kurrë i sigurt nga plani i All-llahut.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Frika nga All-llahu është shenjë e besimit të vërtetë, ndërsa ndjenja e sigurisë nga ndëshkimi i Tij është shenjë e humbjes dhe mashtrimit.
2. Begatitë dhe të mirat e kësaj bote nuk janë gjithmonë shenjë e kënaqësisë së All-llahut; ato mund të jenë sprovë dhe tërheqje graduale drejt ndëshkimit.
3. Besimtari duhet të jetë gjithmonë në gjendje vigjilence shpirtërore, duke u lutur dhe duke u kthyer te Zoti, pa u mashtruar nga jeta e kësaj bote.
4. Ky ajet na mëson se mëshira e All-llahut është e madhe, por drejtësia e Tij është po ashtu e përsosur; prandaj njeriu nuk duhet ta shfrytëzojë durimin e Zotit për të vazhduar në mëkate.