Сураи Аль-Мааридж — Оят 23

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• دَائِمُونَ: доимӣ, ҳамешагӣ, пайваста. Яъне касоне, ки намози худро ҳамеша ва пайваста ба ҷо меоранд ва аз он ғофил намешаванд.

1. Тафсири оят:

Ин оят сифати бандагони некӯкор ва намозгузори ҳақиқиро баён мекунад, ки онҳо бар намози худ пайваста ва доимӣ ҳастанд. Онҳо намозро танҳо як амали гоҳ-гоҳӣ намешуморанд, балки онро вазифаи ҳамешагии худ медонанд ва ҳеҷ гоҳ аз он ғофил намешаванд. Онҳо намозҳои фарзро дар вақти муайяншудаи худ адо мекунанд ва ҳеҷ чиз онҳоро аз ин ибодати муҳим бознамедорад. Намоз барои онҳо воситаи пайвасти ҳамешагӣ бо Парвардигор аст ва онро бо дили ҳозир ва эҳтиром ба ҷо меоранд. Онҳо на танҳо ба адои намоз, балки ба ҳифзи он аз нуқсонҳо ва риояи шартҳову рукнҳои он низ эътибои хосса медиҳанд. Ин пайвастагӣ бар намоз нишонаи имон ва тақвои онҳост ва сабаби раҳмати Худованд мегардад.

1. Фавоиди ин оят:

• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки намозро ҳамеша ва дар вақти худ адо кунем ва онро сабук нашуморем.
• Намози пайваста воситаи наздикӣ ба Худованд ва сабаби омурзиши гуноҳҳост.
• Касе ки бар намози худ доимӣ аст, дар дили ӯ оромиш ва дар зиндагии ӯ баракат пайдо мешавад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки имон танҳо даъво нест, балки амали пайваста ва самимӣ талаб мекунад.
• Пайвастагӣ бар намоз моро аз ғафлат ва беэътиноӣ ба ибодат нигоҳ медорад ва дар рӯзи қиёмат сабаби наҷот мегардад.