Сураи Аль-Мааридж — Оят 22

1. Маънои калимаҳо:

— «إِلَّا»: ба маънои «ба ҷуз», «танҳо на».

— «الْمُصَلِّينَ»: намозгузорон, яъне касоне ки намозро бо тамоми шартҳояш адо мекунанд ва бар он мудовим ҳастанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони пешина аст, ки дар онҳо хусусиятҳои зишту нописандидаи инсон зикр шуда буд — монанди бесабрӣ ҳангоми балою сахтӣ ва хасисӣ ҳангоми некӯаҳволӣ. Худованд дар ин ҷо мефармояд, ки ҳамаи ин сифатҳои номатлуб дар инсон вуҷуд доранд, ба ҷуз гурӯҳе аз бандагони солеҳ, ки намозгузоранд. Инҳо аз он хислатҳои зишт пок ҳастанд, зеро намоз онҳоро тарбия мекунад, дилҳояшонро ба Худо мепайвандад ва онҳоро аз ғафлат ва худбинӣ нигоҳ медорад. Намоз сабаби асосии раҳоӣ аз он хислатҳои бад аст, чунки он инсонро ба ёди Худо, сабр ва қаноат водор мекунад. Пас, истиснои «намозгузорон» аз ҳукми умумии инсон нишонаи он аст, ки намоз метавонад инсонро аз пастиҳои ахлоқӣ боло барад ва ӯро ба мартабаи бандагони шукргузор ва сабркунанда бирасонад.

1. Фоидаҳои омӯзанда:

— Намоз калиди наҷот ва сабаби фарқ кардани бандагони солеҳ аз дигарон аст.

— Намоз танҳо як ибодати шаклӣ нест, балки мактаби тарбияи нафс ва поксозии дил аст.

— Ҳар кас бар намози худ мудовим бошад, Худованд ӯро аз хислатҳои бад монанди бесабрӣ ва хасисӣ нигоҳ медорад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба намоз бо дили ҳозир ва идомат рӯй орем, то аз раҳмати Худо баҳраманд гардем ва дар зумраи бандагони некӯқарор қарор гирем.