Сураи Аль-Мааридж — Оят 24

1. Маънои калимаҳо:

— «حَقٌّ»: ҳақ, насиб, саҳм.

— «مَعْلُومٌ»: маълум, муайян, маъруф.

1. Тафсири оят:

Дар ояти шарифа Аллоҳ таоло сифатҳои бандагони солеҳ ва намозгузоронро баён мекунад, ки яке аз он сифатҳо ин аст: онҳо дар молҳои худ ҳақи муайяне доранд, ки Аллоҳ онро бар онҳо фарз кардааст. Ин ҳақ ҳамон закот аст, ки бояд аз мол ҷудо карда шавад. Яъне онҳо медонанд, ки дар молашон саҳми муайяне ҳаст, ки бояд ба касоне расонанд, ки ба он ниёз доранд — хоҳ онҳое, ки даст ба пурсиш дароз мекунанд, хоҳ онҳое, ки аз сабаби ҳаё ва таҳаммул аз пурсидан худдорӣ мекунанд. Ин сифат нишонаи имон ва тақвои онҳост, зеро онҳо молро танҳо барои худ намедонанд, балки ҳуқуқи дигаронро низ дар он эътироф мекунанд ва ба он адо менамоянд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки дар мол ҳақи дигарон вуҷуд дорад ва ин ҳақ бояд адо шавад.

— Закот яке аз рукнҳои муҳими ислом аст ва дар Қуръон дар канори намоз зикр шудааст.

— Ин оят моро ба саховат, дастгирии ниёзмандон ва эҳсоси масъулият дар назди ҷомеа даъват мекунад.

— Адои закот мӯҷиби покии мол, баркат ва раҳмати Аллоҳ мегардад.

— Ин сифатҳо моро ба сӯи имоне мебаранд, ки дар он ҳуқуқи бандагон ва ҳуқуқи Аллоҳ якҷоя риоя мешаванд.