Сураи Аль-Джинн — Оят 12

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «ظَنَنَّا»: дар ин ҷо ба маънои яқин доштан ва бовар кардан аст, на гумон.

— «لَن نُّعْجِزَ اللَّهَ»: ҳаргиз наметавонем Худоро нотавон кунем ё аз дастранҷи Ӯ бигурезем.

— «هَرَبًا»: гурехтан, фирор кардан.

1. Тафсири оят:

Мо ҷинниён эътироф мекунем, ки ба яқин донистем ва бовар кардем, ки ҳаргиз наметавонем Худоро дар рӯи замин нотавон созем ва аз қудрату доираи илоҳии Ӯ берун рафта наметавонем. Ҳар ҷо ки бошем, дар осмон бошем ё дар замин, ҳамеша дар таҳти қудрат ва дониши Худо қарор дорем. Агар Худо ба мо чизе бихоҳад, касе наметавонад монеи Ӯ шавад ва мо наметавонем бо гурехтан ба осмон ё ҷои дигар аз ҳукми Ӯ фирор кунем. Ӯ бар ҳама чиз иҳота дорад ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон нест.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳамеша дар ҳузури Худо ҳастем ва ҳеҷ гоҳ аз доираи қудрати Ӯ берун намеравем; ин боиси тақво ва худдорӣ аз гуноҳ мегардад.

— Бовар ба қудрати бепоёни Худо дилро ором мекунад ва инсонро аз тарсу ваҳми беҷо озод месозад.

— Ин оят даъват мекунад, ки ба ҷои гурехтан аз масъулият, ба Худо рӯ орем ва аз Ӯ ёрӣ пурсем.

— Қуръон бо чунин оятҳо роҳи наҷот ва саодатро нишон медиҳад ва моро ба сӯи имон ва амали нек ҳидоят мекунад.