Сураи Аль-Джинн — Оят 11

1. Маънои калимаҳо:

— «الصَّالِحُونَ»: некӯкорон, солеҳон — касоне ки амалҳои нек мекунанд ва аз гуноҳҳо дурӣ меҷӯянд.

— «دُونَ ذَٰلِكَ»: камтар аз он, поёнтар аз он дараҷа — яъне гурӯҳе ки дар сатҳи солеҳон нестанд.

— «طَرَائِقَ»: роҳҳо, мазҳабҳо, равишҳо — ҷамъи «тариқа».

— «قِدَدًا»: гуногун, пароканда, мухталиф — ҷамъи «қидда» ки маънои пора ва қисмати алоҳидаро дорад.

1. Тафсири оят:

Худованд аз забони ҷиннҳо нақл мекунад, ки онҳо пас аз шунидани Қуръон ва имон овардан ба он, ҳолати худро баён карданд. Онҳо гуфтанд: дар миёни мо ҷиннҳо гурӯҳе ҳастанд, ки солеҳ ва некӯкор ҳастанд — онҳо ба Худо имон овардаанд ва амалҳои шоиста анҷом медиҳанд. Ва гурӯҳе дигар ҳастанд, ки аз ин дараҷа поёнтаранд — яъне дар миёни онҳо кофирон ва фосиқон низ ҳастанд, ки роҳи ростро нагирифтаанд. Ҳамчунин онҳо иқрор шуданд, ки мо гурӯҳҳо ва роҳҳои гуногун ҳастем, ҳар яке мазҳаб ва ақидаи худро дорад ва дар байни мо ихтилоф ва парокандагӣ вуҷуд дорад. Ин оят нишон медиҳад, ки ҷиннҳо низ мисли инсонҳо мухторианд: баъзеашон роҳи ҳидоятро интихоб мекунанд ва баъзеашон гумроҳ мешаванд.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят собит мекунад, ки ҷиннҳо низ махлуқоти мукаллаф ҳастанд ва ба онҳо низ рисолати паёмбарон расидааст, бинобар ин онҳо низ ба амалҳои худ ҷавобгар мебошанд.

— Гуногунӣ ва ихтилоф дар миёни махлуқот — ҳам дар инсон ва ҳам дар ҷинн — воқеияти ҳаёт аст, аммо ин бояд барои мо сабаби ҳушёрӣ бошад, на баҳонаи пайравӣ аз роҳи нодуруст.

— Оят моро ташвиқ мекунад, ки ҳамеша дар сафи солеҳон ва некӯкорон бошем ва аз роҳҳои пароканда ва гумроҳкунанда дурӣ ҷӯем.

— Қуръон китобест, ки ҳатто ҷиннҳоро ба худ ҷалб карда, дилҳои онҳоро равшан намуд; пас чаро инсонҳо аз ин китоби ҳидоят ғофил бошанд? Беҳтарин роҳ — пайравӣ аз Қуръон ва суннати паёмбар (с.а.с.) аст, ки моро ба солеҳон мерасонад.